Kader Abdolah is gevlucht uit Iran. In Iran was hij o.a. ondergronds actief als schrijver tegen het bewind dat Khomeini voerde tegen het Koerdische volk. Zijn droom een schrijverstrijder te zijn leek uit te komen, maar hij werd ontdekt. Toen hij naar Nederland was gevlucht, dacht hij dat aan zijn schrijven een abrupt einde was gekomen.
De Nederlandse taal was voor hem eerst een vijand, maar hij ging Nederlandse boeken lezen. Hij begon met Annie M. G. Schmidt, en later ging hij moeilijkere Nederlandse schrijvers lezen. De taal was uiteindelijk geen vijand meer, maar ook geen vriend. Eerst schreef hij in het Perzisch, maar op die manier kon niemand zijn werk lezen en hij ging in het Nederlands schijven. Hij had een achterstand op de Nederlandse schrijvers, maar hij had vel meegemaakt in Iran en die gebeurtenissen kon hij gebruiken om die achterstand in te halen. Hij gebruikt het schrijven ook om zijn herinneringen te verwerken. ?Hij moest het zijn buurman kunnen vertellen en niet allen om zijn eigen verdriet.? Niemand mocht horen dat zijn moeder moest huilen om de moord op zijn broer. In Nederland kan hij huilen? zegt hij zelf.
Hij worstelt nog steeds met de het Nederlands. Als hij in een gesprek het juiste woord niet kan vinden, dan vindt hij dat niet zo erg, maar in zijn boeken is hij druk in de weer de goede woorden te vinden.
Hij heeft nu een aantal boeken geschreven en de recensies zijn lovend, hij hangt met zijn foto tussen de Nederlandse schrijvers in het Literaire Caf?. Zijn werk is nu nog een klein boompje in tuin van de Nederlandse literatuur, maar hij wil die boom laten groeien zodat het zijn eigen schaduw schijnt.