Adrianus Franciscus Theodorus van der Heijden wordt op 15 oktober 1951 geboren in de Poemastraat te Geldrop, als zoon van een lakspuiter bij Philips. Het gezin woont enige tijd in de buurtschap Hulst, door de auteur later 'de gevarendriehoek' genoemd. Zijn eerste gedichten publiceert hij in de schoolkrant. Behalve een fervent lezer is hij, dankzij zijn anderhalfjaar jongere zusje, ook in de ban geraakt van het schrijven. Dat zusje heeft namelijk de gewoonte bibliotheekboeken over te schrijven, wat haar het idee geeft dat zij zelf boeken schrijft. Broertje Adri gaat hierop ook 'als een razende jongensboeken overschrijven'. Als zijn zusje vervolgens echt een eigen verhaal schrijft, treedt Adri wederom in haar voetsporen en begint aan een boek, 'over een soort Pietje Bell die naar het Wilde Westen vertrekt', zo vertelt hij in 1987 in een interview met Diepzee. Ondanks zijn ?gewone? komaf ziet de kleine Adri zichzelf als een ?prins van den bloede?.
Adri gaat naar de hbs van het Sint-Joris-college te Eindhoven, waar hij in 1969 zijn eindexamen aflegt. Na een jaar met klusjes via het uitzendbureau schrijft hij zich in 1970 aan de Katholieke Universiteit van Nijmegen in. Eerst studeert hij psychologie, maar hij stapt dan snel over naar filosofie. Na het afleggen van zijn kandidaatsexamen verhuist hij in 1976 naar Amsterdam om zich toe te leggen op de esthetica. De studie blijft onvoltooid. In 1967 begint Adri van der Heijden aan de opzet van een heuse roman, Kermis in de hel, die wordt uitgewerkt in Bejaardentehuis op het dak van de wereld in de zomer van 1972. Het moest een boek worden waarin alles voorkwam, zijn jeugd, de actualiteit en zijn toekomstvisioenen. In 1973 stuurt Adri het boek op naar uitgever Thomas Rap, maar het werk wordt door deze als ?niet passend in het fonds? geretourneerd. Ze vormt het oermanuscript van De Tandeloze Tijd, de romancyclus waarmee Van der Heijden furore zal gaan maken.
In juni 1978 verschijnt in De Revisor het verhaal 'Bruno Tirlantino of de bruiloft van Prinses Ann.' Hij noemt zichzelf dan nog Patrizio Canaponi. Zijn debuut, Een gondel in de Herengracht, verschijnt bij uitgeverij Querido. In die periode brengt hij de helft van het jaar door in Itali?, vaak op Isola Maggiore, een eilandje in het Trasimeno-meer. De andere helft van het jaar woont hij in een gekraakte etage in de sombere Amsterdamse Pijp. In het begin van de jaren tachtig werkt hij onafgebroken aan de cyclus De tandeloze tijd, waarvan hij de delen onder zijn echte naam laat verschijnen. Hij heeft een cel gehuurd in het voormalige Huis van Bewaring aan de Amstelveenseweg in Amsterdam, om ongestoord te kunnen schrijven. Hij blijft rusteloos verhuizen, eerst alleen, daarna met Mirjam Rotenstreich en hun kind Tonio. Eind van de jaren tachtig woont hij achtereenvolgens in een comfortabel zeskamerappartement in de Amsterdamse Concertgebouwbuurt en in Loenen midden in de Veluwse bossen. Sinds 1 november 1990 woont hij opnieuw in Amsterdam, aan de Leidsegracht. De stad blijft voor hem 'het groots denkbare psychologische experiment.' Voor zijn debuut Een gondel in de Herengracht (1978) krijgt hij de Anton Wachterprijs 1979 en voor De gevarendriehoek (1985) de F. Bordewijk- en de Multatuliprijs, beide in 1986. In 1992 publiceert hij het boekenweekgeschenk Weerborstels, een kort roman.