Remco Campert (1929) is de zoon van de dichter en prozaschrijver Jan Campert. Hij is redacteur en mede-oprichter geweest van enkele literaire tijdschriften. Als dichter debuteerde hij in 1951 een bundel Vogels vliegen toch. Hierin toonde hij zich de meest gematigde vertegenwoordiger van de experimentele richting in de vijftiger jaren. Zijn gedichten kenmerken zich niet door een onstuimige dadendrang, maar door bezonkenheid en melancholie, die soms aan wanhoop grenst. Sinds 1951 vertoont zijn werk een ontwikkeling naar versobering. Zijn eerste roman Het leven is vurrukkulluk, verscheen in 1961. Latere romans zijn:

• Liefdes schijnbewegingen (1963)
• Het gangstermeisje (1966, verfilmd door Frans Weisz)
• Tjeempie! (1968)

Ertussendoor publiceerde Campert verhalen, gedichten en kinderboeken. Hij heeft ook diverse vertalingen op zijn naam staan en heeft meegewerkt aan films. Zijn 'cursiefjes' (schetsen) zijn verzameld in de bundel:

• Het paard van ome Loeks

In 1985 schreef hij het boekenweekgeschenk Somberman?s actie. Later in 1990 verschenen zowel de verhalenbundel Graag gedaan, als de verteling Gouden dagen.
Zoals Campert in een noot vermeldt, zijn bepaalde gegevens die betrekking hebben op het verleden van 'de grijsaard' ontleent aan Theo Thijssen's Kees de Jongen.

Het werk is zoals al vaker is genoemd geschreven rond de jaren 50 en zeker typerend voor die tijd. Dit komt doordat sex, drugs en rock en roll toen een belangrijke rol speelde en dat ook in het boek verwerkt wordt. Ik weet verder niet of dit werk typerend voor Remco Campert is, maar als ik vanuit bronnen kijk dan zie heb ik wel gelezen dat hij een speciale manier van schrijven heeft. Deze speciale manier is zeker in dit boek aanwezig en vanuit daar kan ik dus aannemen dat het waarschijnlijk wel een typerend werk van de schrijver is.