EVEN VAN TEVOREN VERTELLEN:
Dit boek is meer een verhalenbundel die over (zoals de titel al zegt:) Angst gaat. Dit wil dus ook zeggen dat ik bij bepaalde vragen meerdere antwoorden (of juist maar één antwoord) heb.
Het boek heeft in totaal 168 bladzijden (het is trouwens verdomd moeilijk om een boek te vinden rond de 200 bladzijden, of het boek is onder de 200 blz. of je krijgt een boek dat zo dik is dat je het als bijzettafeltje kan gebruiken; maar even zonder dollen, het is/was echt moeilijk om een boek te vinden dat ergens tussen de 200 en 250 bladzijden heeft. Niet dat ik het erg vind om een dikke pil te lezen hoor, maar die andere vier kinderen moeten het ook nog lezen...).
Ook vertel ik even de hoofdstukken (de verhalen) van tevoren, zodat u weet waar ik het over heb...(de cijfers die voor de titels staan, zijn beoordelingen (het boek is trouwens genomineerd door de Kinderjury 1997).
8.3 Het badgebeuren
8.1* De schrik
8.8 Snoepreisje Parijs
1. Moord in het Frans
2. Le Chat Gris
3. Parijs bij nacht
4. De Fin
5. Le Marais
6. Aardbeienyoghurt
7.5 In de lens gevangen
7.4 Altijd prijs
7.9* Vlucht 715
6.5° Eén dodelijke pennenstreek
7.6 Drakensoep
* Deze twee verhalen heb ik vooral zo hoog beoordeeld omdat ze allebei lekker spannend zijn en ze leren je een lesje... (Snoepreisje Parijs heb ik zo hoog beoordeelt, omdat dit verhaal dàt bezit wat een goed verhaal moet hebben: humor en spanning (het was trouwens ook het langste verhaal...) De schrijver zelf zegt (en daar ben ik het eigenlijk ook wel mee eens) dat het verhaal niet in de bundel over “ANGST” past).
° Dit verhaal paste gewoon niet in deze verhalenbundel, dat vind ik, maar de schrijver vertelde in het nawoord zelf ook dat hij het er niet mee eens is: ”Dit verhaal hoort echt niet in deze bundel! Het is een slecht verhaaltje dat ik zo’n vijf jaar geleden schreef...”.

EIGEN MENING:
Ik vind het een knap geschreven boek, omdat de schrijver het op deze manier tot het laatste moment spannend houdt.
Zoals je hierboven al kon lezen vind ik het verhaal Snoepreisje Parijs het leukst. Het gaat over de domme, grote broer Tim en de jongere, maar wel wat snuggere Nick Diamant die samen met een bekertje aardbeienyoghurt een reis naar Parijs winnen... daar aangekomen raken ze verwikkeld in een avontuur met humor, voornamelijk door de ‘slimme’ opmerkingen van Tim (zoals wanneer ze de reis winnen;)
‘Ik heb gewonen, Nick!’ hijgde Tim. ‘Een weekend voor twee personen...’ Hij zweeg en stak zijn duim in zijn mond. ‘Wie zal ik nou meevragen?’ vroeg hij. ‘Nou je wordt bedankt hoor, Tim!’ mompelde ik. ‘Ik heb tenslotte die yoghurt gekocht.’ ‘Maar het was mijn geld’ ‘Maar als ik er niet bij was geweest had je er een choco-ijsje voor gekocht.’ Tim trok een lelijk gezicht. ‘Maar Nick! Dit is Parijs! Ik wil samen met m’n vriendin gaan.’ ‘Tim, je hebt helemaal geen vriendin,’ bracht ik hem onder ogen...
Of wanneer ze op de Shuttle stappen...
‘Verbluffend, Nick,’ zei Tim terwijl hij de kaartjes in de stempelautomaat bij de ingang stopte. ‘Een meesterstukje van techniek.’ ‘De tunnel?’ vroeg ik. ‘Nee, die machine. Moet je zien! Hij stempelt onze kaartjes helemaal automatisch af!’ En er zit ook veel spanning in (ze gaan bijna dood, etc...).
‘Wat zou dat allemaal te betekenen hebben gehad?’ mompelde ik - meer tegen mezelf dan tegen Tim.
‘Nou, ze wilden ons dus dood maken, Nick!’ antwoordde Tim.
‘Dat was me opgevallen, ja. Maar waarom?’
Tim dacht even na. ‘Misschien hebben ze een hekel aan buitenlanders,’ opperde hij.
“Samen” (alleen Nick dus...) lossen ze het hele gedoe op en zorgen zo dat er een hele drugsorganisatie wordt ingerekend die via de Kanaaltunnel drugs smokkelt.
Als je het beste verhaal wilt zoeken op het gebied van ‘ANGST’ kom je denk ik wel uit bij Het badgebeuren. Het gaat over de twaalfjarige Isabel Harding, wiens ouders een oude Victoriaanse badkuip kopen. Wat ze echter niet weten is, dat het bad van Jacob Marlin is geweest; een Victoriaanse seriemoordenaar. Hij nam jonge dames mee naar huis en vermoordde ze dan. Nadat hij ze had vermoord, hakte hij ze in stukken, in het bad...
Isabel lag op haar rug in het hete water en probeerde zich te ontspannen. Maar haar maag was verkrampt en haar hele lichaam was star en probeerde aan de gietijzeren aanraking van het bad te ontkomen. Ze hoorde haar moeder de trap aflopen. De deur van het washok werd opengedaan. Isabel bewoog haar hoofd en zag zichzelf in de spiegel. En dit keer gilde ze uit volle borst.
En ze bleef gillen.
In het bad zelf zag alles er doodnormaal uit, net zoals toen haar moeder wegging. Helder water. Haar huid die een beetje roze was van de warmte. Waterdamp. Maar het beeld in de spiegel...
De badkamer leek een slachthuis. De vloeistof in het bad was vuurrood en Isabel lag er tot haar nek in. Toen haar hand - haar hand in de spiegel - van afschuw uit het water opschoot, bleef de rode vloeistof eraan kleven en droop er traag af; dikke spatten vielen op de wand van het bad en bleven ook daar kleven. Isabel probeerde zich uit de badkuip te hijsen maar ze gleed onderuit; het water kwam tot over haar kin, het raakte haar lippen aan en ze begon weer te gillen, ervan overtuigd dat ze onder zou worden getrokken en dan dood zou gaan. Ze rukte haar blikken los van de spiegel. Nu was het gewoon water. Maar in de spiegel...
Bloed.
Ze lag er languit in. Ze zwom in het bloed. En er stond iemand in de badkamer. Niet in de badkamer. In het spiegelbeeld van de badkamer. Een lange man van in de veertig, in een of ander net pak, met een grauw gezicht en een snor en kleine kraaloogjes.
‘Ga weg!’ schreeuwde Isabel. ‘Ga weg! Ga weg!’
Over dit verhaal is echt goed nagedacht en is lekker spannend, zó spannend dat (zo verteld de schrijver) er iemand was die niet meer in bad durfde...
“Een paar maanden geleden hield ik een voordracht in een bibliotheek in Schotland. Voor het begon kwam er een moeder naar me toe, die me vertelde dat haar dochter Badgebeuren had gelezen en prompt een week lang geweigerd had zich te wassen! De moeder was spinnijdig, maar ik vond het natuurlijk prachtig. Het bewees dat mijn verhaal was aangeslagen.”
Het slechtste stuk, wat ook ergens hierboven staat, vind ik het verhaal Eén dodelijke pennenstreek. Dit verhaal past gewoon echt niet in deze bundel met als thema ‘ANGST’.
Wat de schrijver zelf ook bevestigt: ”Dit verhaal hoort echt niet in deze bundel! Het is een slecht verhaaltje dat ik zo’n twee jaar geleden (inmiddels vijf jaar geleden) schreef...”
Wat wèl leuk is aan het verhaal zijn de hoofdpersonen; Tim en Nick Diamant. De super detective Tim Diamant krijgt (samen met zijn broertje Nick) de opdracht een schrijver, Geoffrey Bowman, te beschermen. Deze schrijver gaat boeken signeren in een boekenwinkel, maar is al een paar keer bedreigd door een onbekend iemand...
Maar zelfs in dit verhaal zitten toch nog leuke grappen...
Tim had een weg gebaand naar waar ik stond. ‘Ik geloof dat ik een verdacht persoon heb ontdekt,’ zei hij.
‘Wie dan, Tim?’
‘Die kerel met dat donkere haar die net is binnengekomen! Daar zit-ie...’
‘Dat is Geoffrey Bowman, Tim. Dat is de man die we moeten beschermen. Daar zijn we voor aangenomen.’
‘O...’ Tim dacht even na. ‘Ik denk dat ik wat dichter naar hem toe ga.’ Hij gaf me een por met zijn elleboog. ‘Zorg jij nou maar dat je geen aandacht trekt, Nick.’
Of...
Achter de schrijver stond nog een reusachtige stapel boeken, opgestapeld tot een keurig-rechte piramide. Ik keek hoe Tim behoedzaam in de richting van de schrijver ging - die boeken zat te signeren in een tempo van tien boeken per minuut. Steeds meer mensen kwamen op de winkel af en de rij reikte inmiddels tot midden op de straat. Tim had de boekenpiramide bereikt. Hij trok er een boek onderuit. Ik keek gauw de...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.