Zakelijke gegevens:
Auteur: Boudewijn Büch
Titel: De hel
Subtitel: roman
Uitgever/plaats: Atlas, 1994
Eerste druk: Hema, Amsterdam 1990
Aantal bladzijden: 121
Genre: novelle


Keuze Dit boek heb ik gekozen naar aanleiding van mijn boekvergelijking. In eerste instantie heb ik dit werk genomen omdat de beschrijving ervan mij erg aansprak. Deze is namelijk 'Een joodse middelbare scholier wordt in de klas getreiterd door zijn leraren.'
Dit wekte mijn interesse, zeker omdat bij mij de rollen vaak zijn omgekeerd: ik, een middelbare scholier, treiter mijn docenten. Hehe.

Inhoud Ook dit boek las heel erg makkelijk. Ik had het in een avond en een ochtend uit. Ik vind dat Büch een hele fijne manier van schrijven heeft, alhoewel iedereen daar anders over zal denken. Voor mij was het in ieder geval, zeker in vergelijking met Bint, veel makkelijker om de hoofdlijn uit het verhaal te halen.


Samenvatting
Winkler Brockhaus staat op het punt om naar de middelbare school, het gymnasium, te gaan. Twee jaar lang heeft hij de verschrikkelijke verhalen van zijn oudere broer moeten aanhoren en nu is het zijn beurt.
Wat als verbazing begon was inmiddels omgeslagen tot angst. Angst om naar het Lyceum te gaan. Zijn begin op de school is al slecht. Hij wordt fietsend over het schoolplein betrapt door de conrector die hem naar de rector stuurt. Bij de rector aangekomen met zijn nieuwe vriendje Alexis krijgt hij meteen een hoop strafwerk.
Door de jaren heen blijkt de ene leraar gekker dan de ander. Meneer Wreedstaart, tekenleraar en één van de oudste leraren op de school, vormt daar na jarenlang gesard te zijn door leerlingen, geen uitzondering op. Verder heb je ook de leraren Hundertwasser en Latjes, respectievelijk Duits en wiskunde, die na antisemitische uitlatingen jegens Winkler van school worden verwij-derd. Meneer Staal, die gymles geeft, blijkt een sadist te zijn die kampt met ernstige trauma's uit Jappenkampen en die zijn agressie op de kinderen afreageert.
Nadat de leraren Hundertwasser en Latjes van school worden gestuurd wordt Winkler op school een tijdje als een held behandeld door zijn medescholieren.
De meeste leraren houden zich rustig, behalve meneer Staal. Meneer Staal nam het Winkler kwalijk dat voor de overlevenden van de concentratiekampen veel meer werd gedaan dan voor de overlevenden van de Jappenkampen.
Nadat Winklers populariteit op de school tot het gemiddelde zakt, probeert hij deze weer op te krikken door een kwajongensstreek uit te halen bij de oudste leraar, docent Latijn dhr. Van der Camp. Dit geintje kost Winkler zijn carrière op deze school.
Winkler gaat dan een tijdje werken als meteropnemer voor een gas-, water-, en lichtbedrijf, maar na een half jaar merkte hij ook dat hier zijn toekomst niet ligt. Via avondopleidingen maakt hij zijn gymnasium af om vervolgens Nederlands te gaan studeren. Van zijn oude klasgenoten ziet hij in het verdere loop van zijn leven niemand meer, behalve Peter en Alexis, die zijn harts-vrienden bleven.
Winkler wordt uiteindelijk een succesvolle tv - persoonlijkheid. Hij komt dan ook mensen tegen die een deel van zijn succes willen claimen.
Na vele jaren komt hij er achter hoe het vele leraren is vergaan. Meneer Staal zit inmiddels in een karretje omdat hij geen gevoel meer heeft in zijn benen. Hij biedt Winkler zijn excuses aan en het blijkt dat meneer Staal uiteindelijk niet zo'n verschrikkelijke man is. De leraren Hundert-wasser en Latjes verging het nog erger. Ze kwamen nergens meer aan het werk. Hundertwasser had zijn vrouw en kinderen verloren en leefde op straat, tot hij zich op een avond hij zichzelf voor een auto gooide. Meneer Latjes was alcoholist geworden. In tegenstelling tot anderen kwam meneer Wreedstaart wel gelukkig uit de bus. Hij was gaan speculeren in huizen en had als makelaar een fortuin bij elkaar verdiend.


Schrijfstijl Naar mijn mening heeft Büch een hele fijne manier van schrijven. Ik las heel makkelijk door het boek heen. En wat voor mij ook erg belangrijk is: hij gebruikt niet teveel overbodige moeilijke woorden. Vaak begrijp ik die woorden wel, maar erger ik me eraan omdat ze volstrekt niet nodig zijn op dat moment of op die plek in de context.
Wel vind ik dat Büch een beetje onvolwassen kan schrijven. Hij schrijft niet te ingewikkeld (wat ik al eerder zei), maar neigt juist een beetje naar een simpele schrijfstijl. Op die manier las ik alleen de hoofdlijnen in het verhaal. Op zich best handig als je een samenvatting moet geven in een leesverslag, maar vervelend als je een aantal pagina's verder...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.