C SAMENVATTING

Hoofdpersoon van de roman is de jonge intellectueel Simon Prins. Hij studeert Nederlandse taal- en letterkunde aan de universiteit van Amsterdam, is weliswaar een beschaafd student, maar lui en slecht gemotiveerd. Zoveel te meer is Simon van jongs af gefixeerd op alles wat met prostitutie te maken heeft. Met te weinig geld op zak voor een echt contact observeert hij, hoofdstad. Toevallig ontmoet hij bij het binnengaan van een koffiehuis op een van die vroege ochtenden ‘een meisje met het bleekste gezicht dat hij ooit gezien had’. Zij heeft zich met suikerwitte huidpoeder bewerkt. In de dagen daarna ziet hij haar verscheidene keren in de stad. Na een aarzelende en vluchtige ontmoeting bij de deur van haar werkplek in de hoerenbuurt bezoekt hij haar voor de tweede keer en belandt zo in de ‘sacristie van de peeskamer’. Pas als ze daarna samen op de trap staan van het studentenhuis, waar zij woont, onthullen ze beiden aan elkaar hun ware naam: Lizzie Rosenfeld en Simon Prins. Beiden blijken enig kind. Ze spreken af de echte aanleiding van hun ontmoeting voor familie en vrienden geheim te houden: een feestje bij een goede kennis, waarin Lizzie toevallig ‘Nooit meer slapen’ van W.F. Hermans uit de kast pakt en stil staat te lezen… Simon blijkt in één klap geheel verslingerd te zijn op het Amsterdamse hoertje Lizzie. Simon is in Alkmaar opgegroeid. Hij lijkt een dromer en is van nature bang voor het onbekende. Zijn ouderlijk milieu waarschuwt hem dat alles wat groter is dan Alkmaar van ‘een ontwrichtende onoverzichtelijkheid’ moet zijn. ‘Wat hetzelfde is, is goed. Wat anders is, klopt niet, en voor wat niet klopt moet je bang zijn.’ Als dertienjarige loopt hij met een ouder vriendje uit sensatie het enige Alkmaarse hoerenstraatje, de Achterdam, in om hoerenlopers te observeren. Op zijn vijftiende lijkt hij al veel ouder door zijn ‘vroegoude tronie en zijn lange stakerige lichaam’. Op school heet hij moeilijk opvoedbaar en wordt vaak de klas uitgestuurd. Dat blijkt de enige reden, waarom hij bij zijn vrienden nog enigszins in de smaak valt. Toch was het ‘voor meisjes veilig om op hem verliefd te raken’. Zijn wandelingen door de Alkmaarse hoerenstraat zijn er slechts om het gedrag van allerlei mannen te observeren. De aanblik van die mannen verbijstert hem keer op keer: hun spanning, de geheimzinnigheid, het schichtig rondloeren en de opluchting, als ze hun zaken hebben gedaan. De seksuele voorlichting thuis lijkt het meest op de uitleg over de precieze werking van een viertaktmotor. Hij begrijpt er aanvankelijk niets van, maar op een goede dag rijst plotseling alle begrip over seksualiteit bijna vanzelfsprekend en volwassen in hem. Wanneer hij de oudere broer van zijn vriendje bij een hoer vandaan ziet komen, lijkt zijn wereld ontwricht. Simons vergrijp bestaat slechts in zijn aanwezigheid daar. Uit angst voor ontdekking en om zichzelf vrij te pleiten scheldt die rauwe bonk Simon uit vaar het jongste hoerenlopertje van de stad. Die heeft daar geen verweer tegen, wordt gepest door een stel opgeschoten vlegels en in elkaar geslagen. Dat is zijn puberteit.
De eerste ontmoeting van Simon met Lizzie tussen al die Amsterdamse hoeren is geheel anders van aard. Simon, op zijn achttiende na zijn eindexamen in Amsterdam op kamers, trekt zelfs in bij Lizzie, die een kamer bewoont, volledig afgeschermd van de buitenwereld. De gordijnen blijven voortdurend dicht en de deur gesloten. Daglicht dringt er nauwelijks door en de hele sfeer ademt isolement en vervreemding. Het is een zeegroen kamertje een bakvisachtig onderkomen, geheel in tegenstelling met haar peeskamertje aan de Ruysdaelkade. Het is de kamer van een studente, die ’s avonds en ’s nachts als hoer haar studiebeurs aanvult. Maar ze studeert, volgens haar zeggen, in Nijmegen en werkt slechts twee avonden in Amsterdam. Ze blijkt echter geen twee, maar vier avonden te ‘werken’, later zelfs zes, waarvan twee op een andere locatie en ze doet dat onder verschillende namen. Ze heeft omvangrijke studieschulden, bezit een onstelbaar aantal CD’s en leeft op homeopathische pillen. Zij is uit een Nijmeegs gezin afkomstig, waar haar moeder voortdurend vol zelfbeklag afgeeft op echtgenoot en dochter. ‘Van onderbuik tot strottenhoofd gevuld met gal.’ Haar vader is een aftakelende patriarchale leraar Engels. In haar jeugd is Lizzie vaak onnodig en onmenselijk gestraft. ‘Geoefend zwijgen’ is voor haar de enige wijze van bestaan. ‘Leugen is immers het merg van haar beroep.’ Haar ouders hebben niet het flauwste benul van haar werkelijke bestaan. Ze is thuis weggelopen, bij het ‘JAC’ terechtgekomen en in Amsterdam verzeild. Ze blijkt een soort van spionnenleven te leiden. Overal loert de vijand. Eindelijk studeert ze helemaal niet, woont niet in Nijmegen, heeft alleen maar een adres in de Sarphatisraat en ‘werkt’ afwisselend voor een escortbureau in Nijmegen en bij Yab Yum in Amsterdam. Er zijn momenten, dat ze haar behoedzaamheid laat varen in het opdissen van allerlei details. Ze heeft een kortstondig gehuwd leven met de student geologie Jasper achter de rug en bovendien een tweede relatie met een zekere Wesley. Wanneer ze Simon voor het eerst ontmoet, in het begin van de roman, is ze echter alleen, uitgeput en wanhopig. Beiden zijn uitgeput van het nachtelijk bestaan en kunnen op den duur het leugenachtige dubbelleven niet meer aan. Simon blijft zichzelf te provinciaal voelen, maar vindt Lizzie de professional, de fulltime-hoer, gehard, neurotisch en trots. Maar Lizzie gaat er steeds slechter uitzien, eet nauwelijks, leeft voornamelijk op pillen, vecht met het voedsel en als ze eet, is dat uit een soort van rebellie. Simon en Lizzie voelen zich deelgenoot van de grootste subcultuur van het land. Daar komt nog bij dat Lizzie geschaduwd en bedreigd wordt door Eddie, een man met een donkere krullen een pet, rijdend in een mosgroene Opel, de personificatie van het legioen dat de grootste bedreiging vormt voor de hoerenlopers: de drugsdealers. Uiteindelijk besluiten Lizzie en Simon aan hun verschrikkelijke schaduwbestaan een einde te maken. Oude vrienden worden opgezocht, totdat Simon op een dag Lizzie ziet binnengaan bij een bureau voor drugscontrole. De hulpverlener Martin van Doorn, psycholoog, legt hem uit dat zij een maand hulp zoekt. Alle onbegrijpelijke eigenaardigheden van Lizzie wil Simon nu verklaren uit haar verslaving aan drugs: het gebrek aan concentratie, haar onvermogen te eten, haar zestiguurige ‘werkweek’ en haar fenomenale leugenachtigheid. Haar voortdurend vitaminegebrek en haar pilzucht komen, zo noteert de auteur, voort uit verlangen naar rituele reiniging. De gesloten gordijnen en...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.