Dichter: Anna Enquist
Titel: Een nieuw afscheid
Jaar van uitgifte: 1994 (De Arbeiderspers)


Laatste zomer met de kinderen


Het onschuldige water hierboven herbergt
slechts smalle vis. Schijnheilige moeder
sneeuw heeft zich teruggetrokken in die
tere rondingen onder de bergtop. Klaterend,
schaterend neerwaarts, heupwiegend en
schreeuwend bergaf, bergaf. Na de cascades
de eerste sluis, veroordeling tot bedding.
Vertraagd en vergiftigd klotsen rond de harige
buik van de rijnaak, zeulen wat achteloos
werd meegegeven: matrassen, plastic flessen,
een wit, gerimpeld kind. Niet terug kunnen.

In de verloskamer juichen ze bij het omge-
keerde doelpunt van de geboorte. Niemand
voorziet de wraak van de keeper die hoog
op de witte tafel ligt, met lege handen.

Signalen

De titel is heel concreet. Het gedicht bestaat uit twee delen. Het eerste deel is het verhaal. Het tweede gedeelte is een vorm van reactie/conclusie. De regellengtes zijn ongeveer gelijk. Er is blijkbaar niet gekozen voor een speciaal gebruik van het wit. De plaatsing van het gedicht op het wit vervult geen speciale rol. Het gedicht wordt ritmisch doordat de zinnen allen ongeveer even lang zijn, zowel in lengte als in uitspraak. Het behoudt ook zijn ritme doordat er geen gebruik is gemaakt van wit, waardoor de zinnen gewoon doorlopen op de volgende regel. Dit brengt natuurlijke automatisch enjambement met zich mee. Er is duidelijk bewust gebruik gemaakt van leestekens op bepaalde plekken. Daar waar het bijvoorbeeld een lange stroom betreft wordt dit verdui-delijkt door meerdere komma's in een zin. De komma's zorgen er ook voor dat de onderdelen van de opsomming allen apart duidelijk aan bod komen door de stilte die een komma met zich meebrengt. Wanneer het een krach-tige, korte uitspraak betreft wordt deze versterkt door het maken van een korte zin.

Verklaring

"Het onschuldige water hierboven herbergt
slechts smalle vis."

Concreet is het een hooggelegen watertje waar slechts kleine vissen voorkomen. Het zou gezien kunnen worden als de oorsprong van het leven. Het leven begint ook simpel. In het begin is het leven nog klein en onschuldig.
"Schijnheilige moeder
sneeuw heeft zich teruggetrokken in die
tere rondingen onder de bergtop."

Het is de sneeuw die zich slechts nog beperkt tot de bergtop, waarschijnlijk omdat het te warm is geworden. De sneeuw blijft slechts aan de top als eeuwige sneeuw. De "moeder sneeuw" is hier een personificatie zoals "moeder natuur", maar het zou ook als echte moeder gezien kunnen worden. Een moeder, met de witte kleur van schoonheid en maagdelijkheid, die haar kinderen loslaat in de wereld. De moeder zou gezien kunnen worden als schijnheilig, omdat zij helemaal niet zo schoon, maagdelijk en onschuldig is als zij lijkt. Boven, aan de top van berg, bij het begin van het leven lijkt alles onschuldig maar dan komt er toch het moment waarop de moeder haar kinderen moet overlaten aan de "schuldige" en smerige wereld. Het weg laten stromen van het water...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.