Een Hart van Steen is de veertiende  roman van Renate Dorrestein, die haar romandebuut maakte in 1983 met "Buitenstaanders".

"Renate Maria Dorrestein werd op 25 januari 1954 geboren in Amsterdam, in een ruim denkend katholiek gezin. Haar vader was advocaat, haar moeder stond voor het huwelijk voor de klas. Na het behalen van het gymnasiumdiploma in 1972 verhuisde Renate naar Haarlem, om bij uitgeverij Spaarnestad een cursus bedrijfsjournalistiek te volgend. Hierna werd ze verslaggeefster bij het weekblad Panorama. Voor deze werkgever zou Renate vijf jaar lang reportages maken en veel in het buitenland verblijven. Na deze periode leidde ze haar eigen produktiebureau Proburo, en werkte als free-lance journaliste.
Renate Dorrestein werd in 1981 hoofdredactrice van het maandblad Mensen van Nu. In 1982 trad ze toe tot de redactie van Opzij. Bij dit feministisch opinieblad vervulde ze tot 1987 de functie van hoofdredacteur. Met de colums die ze in de tachtiger jaren schreef voor Opzij, Viva en De Tijd, boeide ze Vriend(in) en vijand(in) door de scherpe pen waarmee ze menig heilig huisje omver haalde.
In de tweede helft van de jaren tachtig - ze had toen al meerdere boeken gepubliceerd- besloot Renate Dorrestein fulltime schrijfster te worden. Als writer in residence werkte ze in 1986 in Amerika aan de University of Michigan.
Samen met een aantal vrouwen richtte Renate Dorrestein de Anna Bijns Stichting op. Deze stichting looft sinds 1986 iedere twee jaar een prijs uit voor 'de vrouwelijke stem in de letteren'. Zelf kreeg Renate Dorrestein in 1993 de Annie Romein-prijs, ingesteld door weekblad Opzij, toegekend voor haar gehele werk.
Ondanks haar ziekte, ME, heeft Renate sinds 1990 vrijwel elk jaar een boek gepubliceerd."

Een hart van steen, (1998)
De titel verwijst naar de grafsteen waaronder de familie van de hoofdpersoon, Ellen, ligt begraven: grote zus Billy en grote broer Kes, Pa en Ma en baby-zusje Ida. Ellen zelf en haar broertje Carlos hadden erbij moeten liggen, hun namen ontbreken nog op de steen.
Ellen beseft, dat ze vergeten is. "mij moeder is mijn naam vergeten",
noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam"
zo luidt het motto dat het boek meekreeg (Neeltje Maria Min)

Namen, hun betekenis en hun gevolgen, zijn een belangrijk motief.

Het thema is het leven zelf: liefde (tussen man/vrouw, ouders/kinderen, broer/zus), zorgen en bijeenhouden , (niet) kunnen binden, de dood.. En natuurlijk : de waanzin .
In het boek beschrijft Ellen, vanuit het ik-perspectief, 25 jaar na dato, de dramatische gebeurtenissen die zich afspeelden in het gezin van Bemmelen toen zij zelf 12 jaar oud was.
:
Deel 1 en 2 van het boek bestaan uit steeds drie hoofdstukken, tenslotte is er de epiloog

Er lopen steeds drie verhalen door elkaar heen, in willekeurige volgorde, in alle hoofdstukken terug te vinden:
1. het verhaal van het nu: Ellen in het huis dat ze pas heeft gekocht en waarin ze zich
`moet gaan settelen,
2. het verhaal van vóór het drama, een gelukkig familieleven waarin langzaam de
moeder ontspoort
3. en het verhaal van na het drama, waarin Ellen langzaam los komt van de invloed van
haar overleden zus en broer, die een deel van haar zelf geworden zijn en haar leven
sturen.

Het drama, de dood van de familie, is de climax waar het boek naar toe geschreven wordt, ahw komend vanuit twee kanten: vanuit vóór, en vanuit ná het drama, naar het drama toe.
In deel 1, drie hoofdstukken,  verhaalt ik-vertelster Ellen van (ver) ervóór en (ver) erná, met het Ellens Hier en Nu er tussenin. Een duidelijk onderscheid tussen de verhaallijnen.
In deel 2, de hoofdstukken 4 , 5 en 6, is deze scheiding in periodes veel minder. Centraal staat dan de directe aanloop naar het drama, en tenslotte het drama zelf. Ellen beschrijft dit deel vanuit haar ziekbed in het huis waar alles zich afspeelde. Haar actuele leven staat even stil, de herinnering wordt actueel, geprikkeld door foto's.

Natuurlijk gaat het om fictie, alhoewel verwijzend naar de actuele situatie van kinder-moorden. in Nederland en België.  De ontwikkeling die de ik-figuur meemaakt maken de roman enigszins tot een psychologisch, of beter psychiatrisch document

Samenvatting:
Ellen van Bemmel is het derde kind in het gezin van Bemmelen.. Ze gelooft dat iemands diepste wezen besloten ligt in een nam. Noem je het kleine zusje van wie je moeder kort zwanger is, Ida, dan weet je zeker dat het met het wicht niet goed kan aflopen. Wat een schrik als Ellens vader zo ingenomen is met haar voorstel dat het nieuwe kind inderdaad Ida gaat heten! Vanaf dat moment voelt de twaalfjarige heldin zich medeverantwoordelijk voor de ellende die na de geboorte van de jongste van Bemmel over het gezin wordt uitgestort. Tenslotte heeft ze de taak toebedeeld gekregen, het cement te zijn, het bindmiddel waarmee het zevenkoppige gezin tot een eenheid wordt .
Ze probeert nog het tij te keren door het ongelukskind om te dopen tot Sophie, maar dan is de geest niet meer in de fles te krijgen: moeder van Bemmel is behekst door de gedachte dat ze een satanskind heeft gebaard en onderwerpt Ida aan een reeks hardhandige bezweringen.
Ze bewerkt de baby met naalden, heet water, steekt nog net geen mes in het weke halsje, prevelt zelfverzonnen formules en gaat zich God voelen. Tenslotte jaagt ze drie van haar vijf kinderen naar de andere wereld, ook haar moegestreden echtgenoot met haar meeslepend in de dood. Alleen Ellen en haar broertje Carlos overleven de kindermoord en belanden in een weeshuis.
Pas jaren later waagt ellen het om terug te komen naar de Offerplaats. Met het bloedgeld van de ouderlijke erfenis koopt ze het grote huis waar ze haar tragisch verlopen jeugd heeft doorgebracht. In het souterrain zit ze haar eerste zwangerschap uit, bijgestaan door een ex-werknemer van haar vaders knipselbureau, een vrouw op de vlucht voor haar gewelddadige echtgenoot en een vaderlijke huisarts.

Het verhaal van de volwassen Ellen speelt zich af in het huis aan de Lijsterlaan, waar 25 jaar geleden het drama zich voltrok. In deel 1 van het boek heeft Ellen het net gekocht, is ze er net ingetrokken. Ze staat alleen in het leven. Na 13 jaar huwelijk hield haar echtgenoot het niet meer bij haar uit, ze bleek niet in staat tot binden en zocht steeds "roekeloze situaties" op, "want dan voel je dat je leeft". Ellen is zwanger, weet niet van wie maar zit daar niet mee. Ze heeft langdurig verlof genomen van haar baan als "lijkensnijer", een beroepskeuze die haar in tussen de doden houdt. Tussen de doden heeft ze haar belangrijkste contacten: haar overleden zusje Billy en broertje Kes zitten in haar hoofd. Er lijkt sprake van een MPS, meervoudige persoonlijkheidsstoornis, door Ellen zelf als heel harmonieus ervaren.
Ellen ontmoet Bas, een vroegere werknemer van haar vader, die haar komt helpen met de tuin. Ook ex-echtgenoot Thijs verschijnt, om haar de oproep voor een uitstrijkje te brengen. Ze laat het uitstrijkje maken bij dokter Bramaan, die haar ook begeleidt in deel 2.
Deel 1 eindigt als Ellen bloed verlies: een placenta-loslating.
In Deel 2 moet Ellen in bed blijven. Dokter Bramaan heeft Lucie, met drie dochtertjes, in Ellens huis ondergebracht, om voor haar te zorgen. Lucia mag niet ontdekt worden, is gevlucht voor haar gewelddadige partner. Daardoor leeft ook Ellen in isolement, zonder telefoon, zonder contact met buiten, alleen met het fotoboek en de laatste foto's van het gelukkige gezin. Aan de hand van de foto's ze haar jeugd.
De herinneringen gan  verder als ze weer uit bed kan. Ellen bezoekt dan keuken en het souterrain,...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.