BESCHRIJVINGSOPDRACHT

Titelbeschrijving:

Karel Glastra van Loon, De Passievrucht. Amsterdam 1999 (eerste druk)

Motivatie boekkeuze:

ik heb gekozen om over dit boek mijn boekverslag te doen, omdat ik het al een tijdje geleden gelezen heb, en ik het een heel bijzonder boek vond. Voordat ik het ging lezen, heb ik er al veel over gehoord van vriendinnen die het ook gelezen hadden. Ik had van tevoren ook al de achterflap gelezen en die maakte me heel nieuwsgierig. Het boek heeft ook de Generale Bank Literatuurprijs gewonnen en dit nodigt ook wel uit om het boek te gaan lezen, omdat je dan wilt weten wat er zo goed aan het boek is.

(Korte) weergave inhoud:

Het verhaal gaat over Armin Minderhout. Hij woont samen met zijn vriendin Ellen en zijn dertienjarige zoon Bo in Amsterdam, gewoon rond deze tijd. Hij en Ellen willen graag nog een kind, maar dat lukt steeds maar niet. Armin laat zich onderzoeken en krijgt te horen dat hij het syndroom van Klinefelter heeft, waardoor hij al zijn hele leven al onvruchtbaar is. Dit is een grote schok voor Armin, want hij heeft immers al een zoon, Bo. Bo is overigens niet van Armin en Ellen, maar kwam voort uit een eerder huwelijk van Armin, met de inmiddels aan hersenvliesontsteking overleden Monika Paradies. Monika was de beste vriendin van Ellen. De vraag voor Armin wordt nu met wie Monika destijds is vreemdgegaan. Hij gaat op zoek in het verleden om uit te vinden met welke mannen Monika meer dan gewoon contact had. Armin vindt het daarbij natuurlijk ook nog vreselijk om erachter te komen dat de jongen van wie hij houdt als een zoon, zijn zoon niet blijkt te zijn. Toch blijft hij natuurlijk van Bo houden, maar nu wel vanuit een ander oogpunt. Hij wil het Bo nog niet vertellen. Armin maakt voor zichzelf een lijstje met daarop de potentiële biologische vaders van Bo. Allereerst verdenkt hij Robbert Hubeek, de ex-vriend van Monika. Als hij langsgaat blijkt echter dat Robbert niet eens weet dat Monika al tien jaar dood is, dus Armin schrapt hem meteen van zijn lijstje. De volgende waar hij langsgaat is de huisarts die Monika naar het ziekenhuis heeft gebracht vlak voor ze kwam te overlijden. Hij vraagt hem op de man af of hij soms de vader van Bo is, maar de man komt oprecht geschokt over en toont zijn medeleven aan Armin. Ook hij wordt van het lijstje geschrapt. Als laatste gaat Armin langs bij Niko Neerinckx, een vroegere collega van Monika bij het reisbureau waar ze werkte. Armin durft Niko niet direct te confronteren met zijn vermoedens, want hij is bang dat de man nog de voogdij over Bo aan zou willen vragen. Daarom gaat Armin op bezoek bij de vrouw van Niko, Anke. Hij doet zich voor als Erik Aldenbos en zegt tegen Anke dat hij een vroegere bewoner van het huis is en dat hij ooit een paar brieven heeft gestopt in een kier op de zolder. Hij wil graag kijken of ze er nog liggen. De vrouw is heel gastvriendelijk en ze raken aan de praat. Armin komt er zo achter dat de oudste zoon van Niko ook Bo heet. Ook zit er in het fotoalbum een foto van Monika. Nu is hij er zeker van dat Niko de eigenlijke vader van Bo is, maar hij vertelt het tegen niemand behalve aan Ellen en zijn beste vriend Dees. Hierna sterft ook Armin’s vader nog. Armin besluit dat hij er even tussenuit moet en gaat samen met Bo een weekend naar Ameland. Armin wordt ’s avonds dronken en Bo trekt met een groepje jongeren op, waarvan hij een meisje heel leuk vindt. Armin krijgt in zijn dronken bui een enorme woordenwisseling met Bo, waarbij Armin schreeuwt dat hij zijn vader niet is. Later heeft hij hier spijt van, maar is hij ook wel blij dat het hoge woord eruit is. Als Armin de volgende ochtend gaat kijken of Bo wel thuis is gekomen, ziet hij dat hij met het meisje in zijn bed ligt te slapen, met zijn ogen dicht. Voor het eerst sinds jaren slaapt Bo weer met zijn ogen dicht, daarvoor had hij altijd de rare gewoonte gehad om met zijn ogen open te slapen. Als ze weer thuis zijn gaat Armin de spullen van zijn vader opruimen. Hij vindt onder het bed van zijn ouders een kistje. Daarin vindt hij een briefje gericht aan zijn vader met de tekst: ‘Ik ben zwanger. M.’. Armin beseft dat dit maar één ding kan betekenen: het briefje is van Monika en zijn vader is ook de vader van Bo. Bo’s opa is eigenlijk Bo’s vader. Armin is Bo’s halfbroer. Armin gaat diep geschokt terug naar huis waar hij Bo en Ellen aantreft die samen aan tafel zitten en gehuild hebben. Er ligt een brief op tafel in het handschrift van Monika waarop staat: ‘Voor Bo’. In de brief staat wie Bo’s biologische vader is en Ellen heeft deze brief al die jaren voor Bo bewaard tot het juiste moment om hem te geven. Ellen heeft het dus al die tijd geweten. Bo accepteert het zoals het is en blijft Armin als een vader zien, en vice versa. Ze strooien samen het as van Armin’s vader, die de vader van hen beiden blijkt te zijn, uit over het graf van Monika.

Eerste persoonlijke reactie:

Ik vond het boek origineel, nieuwsgierigmakend, boeiend, makkelijk en ontroerend. Het was origineel omdat het een vrij vernieuwend plot is. Voor zover ik weet is er nog niet eerder een boek geschreven over een vader die erachter komt dat zijn zoon niet zijn zoon niet, althans, niet op deze manier. Nieuwsgierigmakend omdat ik steeds maar verder wilde lezen, om er maar achter te komen wie nou de biologische vader van Bo was. Dit is ook de reden waardoor ik het verhaal boeiend vond, het blijft van begin tot eind boeien. Het leest heel makkelijk weg, het is aangenaam om te lezen, vandaar makkelijk. Het verhaal op zich vond ik best ontroerend, want voor Armin is het natuurlijk vreselijk om te ontdekken dat de jongen van wie hij al die jaren heeft gehouden als zoon, zijn zoon niet blijkt te zijn. Natuurlijk houdt hij dan nog steeds evenveel van Bo, maar het is voor hem wel heel erg om na Monika’s dood te ontdekken dat zij destijds is vreemdgegaan en niet met zomaar iemand maar wel met zijn bloedeigen vader.

Uitgewerkte persoonlijke reactie:

Onderwerp:
Er is niet echt een specifiek onderwerp aan te wijzen, maar het gaat vooral om de onvruchtbaarheid van Armin terwijl hij al een zoon van dertien jaar heeft. Dit brengt vele vragen met zich mee en hiermee start de zoektocht naar de biologische vader van Bo. Het onderwerp van de tekst is dus volgens mij de radeloosheid als je ontdekt dat je je hele leven al onvruchtbaar bent, terwijl je een zoon hebt. Als Armin niet geweten had dat hij onvruchtbaar was, was de zoektocht naar de echte vader ook nooit begonnen. De onvruchtbaarheid zelf is niet echt het onderwerp, maar meer de vragen die hierdoor opgeroepen worden. Ik vind dit een zeer boeiend onderwerp, want het is niet iets waar je dagelijks over leest. Het roept meteen veel vragen op en het maakt je nieuwsgierig. Ik had vooraf meteen al bepaalde verwachtingen over het onderwerp, ik vroeg me bijvoorbeeld meteen af wie de echte vader dan zou zijn en ik had wel verwacht dat het uiteindelijk iemand zou zijn van wie je het absoluut niet verwachtte. Dit is inderdaad uitgekomen, al had ik nooit verwacht dat Armin’s vader de vader van Bo zou zijn. Het onderwerp ligt niet echt in mijn belevingswereld, want ik ken niemand die onvruchtbaar is en ik ben het zelf ook niet neem ik aan. Ik denk dat het verhaal sowieso nog nooit echt op deze manier is voorgekomen. Je kunt je er wel goed in inleven en je er veel bij voorstellen. Ik denk over dit onderwerp nooit echt na, maar door het boek ben ik er wel over na gaan denken. Dit kwam vooral omdat ik me goed kon inleven in het boek. Ik vind dat de schrijver het onderwerp heel goed heeft uitgewerkt, je kan zien dat hij er goed over nagedacht heeft. Hij is goed diep ingegaan op het onderwerp en als lezer volg je de hele weg van het begin, wanneer Armin ontdekt dat hij onvruchtbaar is, tot het eind, wanneer Armin ontdekt dat zijn eigen vader ook de vader van Bo is. Tussendoor denkt Armin ook nog vaak terug aan Monika en wordt de goede relatie tussen Bo en Armin ook nog goed uitgewerkt door de schrijver. Er wordt in het boek geen bepaalde visie gegeven op het onderwerp,volgens mij. Ik heb nog geen film gezien met ditzelfde onderwerp en ook nog nooit eerder een boek gelezen met deze verhaallijn of dit onderwerp. Het boek de Passievrucht gaat in de toekomst wel verfilmd worden.

Gebeurtenissen:
Ik vind meerdere gebeurtenissen in het boek belangrijk. Namelijk: het moment waarop Armin ontdekt dat hij onvruchtbaar is, het moment waarop hij bij Robbert langsgaat, het moment waarop hij bij de huisarts langsgaat en het moment waarop hij bij Niko langsgaat. Ook het moment dat zijn vader overlijdt, het moment dat Armin Bo vertelt dat hij zijn vader niet is en het moment dat Armin achter de definitieve waarheid komt, vind ik belangrijke momenten. Het moment dat Armin ontdekt dat hij al zijn hele leven onvruchtbaar is, vind ik belangrijk om dat daar alles mee begint. Als Armin dat niet had geweten had hem dat een hoop ellende bespaart. De momenten dat Armin bij de mogelijke vaders langsgaat vind ik belangrijk omdat deze de verhaallijn interessanter maken en de spanning opbouwen. Het moment dat Armin’s vader overlijdt vind ik belangrijk omdat het achteraf in een ander daglicht komt te staan. Het moment dat Armin Bo laat weten dat hij zijn vader niet is, is vrij schokkend en belangrijk omdat Bo het dan eindelijk ook weet. Het moment dat Armin achter de definitieve waarheid komt is natuurlijk belangrijk omdat dit de ontknoping van het verhaal vormt. Ik vind dat al deze gebeurtenissen goed beschreven worden, omdat er goed diep op ingegaan wordt. Er wordt naartoe gewerkt, eerst wordt de spanning een beetje opgebouwd. Ik vind dat de gedachten en de gevoelend van de personages en de gebeurtenissen allebei een hele belangrijke rol spelen. De gebeurtenissen zijn belangrijk omdat het verhaal daardoor inhoud krijgt, maar de gedachten en gevoelens zijn belangrijk omdat de gebeurtenissen hierdoor ook een emotionele lading krijgen. Je voelt toch het hele boek door mee met Armin en leest zijn gedachten en gevoelens. Die zorgen ervoor dat je je inleeft in het boek en Armin begrijpt. Ik vind wel dat de gebeurtenissen logisch uit elkaar voortvloeien. Het is logisch dat Armin eerst ontdekt dat hij al zij hele leven onvruchtbaar is en daarna een zoektocht begint langs de verschillende mannen en hij er na het overlijden van zijn vader even tussenuit wil en daar in een dronken bui aan Bo vertelt dat hij zijn vader niet is. Het vloeit er ook wel logisch uit voort dat Armin bij terugkomst zijn vaders spullen gaat opruimen en dan bij toeval achter de waarheid komt. Ik vind de gebeurtenissen spannend, want je bent steeds nieuwsgieriger naar wat er komen gaat. De gebeurtenissen komen ook heel geloofwaardig over, terwijl het onderwerp niet echt alledaags is. Ik vind de laatste gebeurtenis, de ontknoping van het verhaal, vooral heel verrassend, want eigenlijk denk je dan al dat het al opgelost is en dat de vader van Bo Niko is, maar dan blijkt het heel anders te zijn. De gebeurtenis die het meeste indruk op me heeft gemaakt is dan ook het moment waarop Armin ontdekt dat zijn eigen vader ook de vader van Bo is. Dit komt vooral omdat het voor mij...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.