Inleiding

Als onderwerp hebben wij gekozen voor de atoombom. Het leek ons wel interessant om dit onderwerp te gaan onderzoeken Wij hebben dit onderwerp ook gekozen omdat het één van belangrijkste uitvindingen uit de 20e eeuw is. We wisten er natuurlijk al wel iets van af, maar nadat we er ons meer in gingen verdiepen, leerden we toch weer vele nieuwe dingen die we eerst niet wisten. We begrijpen nu ook beter wat de gevolgen zijn van de atoombom en welke maatschappelijke kwesties de atoombom met zich meedraagt.
Als hoofdvraag hebben wij gekozen voor: Wat voor een maatschappelijk probleem en verantwoording heeft de atoombom met zich meegebracht?
We onderzoeken in verschillende deelvragen wie de atoombom heeft uitgevonden en wij vertellen ook wat de gevolgen van de atoombom zijn. Niet alleen de schade die de atoombom aanricht, maar ook het maatschappelijke probleem dat de atoombom met zich meebrengt. In dit verslag vertellen we niet erg veel over de werking van de atoombom, we beschrijven alleen de belangrijkste punten. Dit komt omdat we van onze docent te horen kregen dat onze verslag ongeveer 10 kantjes mag zijn. Als we er nog de precieze werking van de atoombom bij doen, zijn we zo weer 3 à 4 pagina’s verder… Wij denken dat dit niet erg belangrijk is dus wij beschrijven de werking in grote lijnen.
Bij elke deelvaag hebben we enkele tussenkopjes genoemd om het verslag iets duidelijker en overzichtelijker te maken.

Hier volgt onze hoofdvraag en de bijhorende deelvragen:
Hoofdvraag:
Wat voor een maatschappelijk probleem en verantwoording heeft de atoombom met zich meegebracht?

Deelvraag 1:
Wie is de uitvinder van de atoombom?

Deelvraag 2: Wanneer en voor welke doeleinden werd de atoombom ontwikkeld?

Deelvraag 3:
Wat zijn de gevolgen van de atoombom?

Deelvraag 4:
Welk maatschappelijk probleem heeft de atoombom met zich meegebracht?

1. Wie was de uitvinder van de atoombom?

De ontwikkeling van de atoombom

Voordat de eerste atoombom viel zijn er veel jaren aan ontwikkeling en proeven aan vooraf gegaan. Er zijn veel wetenschappers en bomexperts die een steentje bij hebben gedragen maar de meeste werkten zelfstandig. Ernest Rutherford bombardeerde in het begin van de twintiger jaren alfadeeltjes (kerndeeltjes die in een radioactief proces worden uitgestoten) op stikstofgas, daardoor ontstond een transformatie van een stikstofatoom in een zuurstof- en een waterstofatoom. Rutherford had niet in de gaten dat dit het begin zou zijn van een atoombom.
In het begin van de jaren dertig kwam er een periode van veel ontwikkeling op het gebied van kernsplitsing. De Italiaan Enrico Fermi was de eerste persoon die door het bombarderen van neutronen op elementen een atoomsplitsing veroorzaakte waarbij vele isotopen vrij kwamen. Hij had dit echter zelf niet door.
Rond 1933 waren de wetenschappers Otto Hahn, Lise Meitner, en Fritz Strassman in Duitsland bezig om door middel van neutronen-straling veranderingen in het binnenste van atomen te veroorzaken. Zij hadden de atoomsplitsing ook, alleen zij wisten wel wat ze veroorzaakten. Deze weten-schappers hielden zich vooral bezig met de beschieting van neutronen op de stof Uranium. Hierdoor ontstonden kleine brokken uranium waarbij een grote hoeveelheid energie vanaf kwam.

U-235

Op 3 maart 1939 ontdekten Leo Szilard en Walter Zinn dat er bij de splijting van het atoom Uranium de brokstukken na de splijting weer een ander atoom konden splijten. Hierdoor zou er een kettingreactie ontstaan waarbij zeer veel warmte en energie kan vrijkomen. Voor deze reactie was U-235 nodig, een bepaalde uraniumsoort. In de natuur komt deze gemengd met U-238 voor. U-238 moest er dus speciaal uit gehaald worden. Daar zijn verschillende technieken voor en toen begonnen de problemen. Vanwege de vele wetenschappers wilden ze allemaal hun eigen technieken toepassen, maar uiteindelijk werd er toch een oplossing gevonden. De wetenschappers gingen proberen om een grootschalig atoomsplitsing project te creëren. Ze realiseerden zich heel goed dat ze met deze kennis een alles vernietigende bom konden maken. Toen dit bekend werd publiceerde een journalist dit nieuws. Dit was echter gelijk het laatste keer dat er iets over de ontwikkeling over atoomsplitsing gepubliceerd werd. Vanaf dat moment gebeurde alles “top-secret”.
Het onderzoek kwam ook op gang in Amerika. Albert Einstein schreef een brief aan de president waarin hij het volgende schreef:

….In the course of the last four moths it has been made probably…that it may become possible to set up a nuclear chain reaction in a large mass of uranium, by which vast amounts of power and large quantities of new radium-like elements would be generated. Now it appears almost certain that this could be achieved in the immediate future.
This new phenomenon would also lead to the construction of bombs, and it is conceivable -though much less certain- that extremely powerful bombs of a new type, carried by boat and exploded in a port, might very well destroy the whole port together with some surrounding territory. However, such a bomb might be very well prove to be too heavy for transportation by air…

Tijdens het begin van het onderzoek wilde Amerika niet zo veel geld uittrekken voor het onderzoek. Dit kwam mede doordat er gewoonweg niet zoveel geld beschikbaar was. Toch was Amerika een zeer geschikte plek om met het onderzoek verder te gaan, er is veel ruimte en het ligt op een grote afstand van Europa dat er bijna geen pottenkijkers mogelijk waren.
Uiteindelijk kwam er toch geld via Groot-Brittannië. Die wilden alleen wel in ruil voor dat geld de resultaten van het onderzoek tot zover. Amerika ging hiermee akkoord en het onderzoek kon gewoon doorgaan.

Robert Oppenheimer

Er werd al een tijd onderzoek gedaan in de VS maar dat ging heel erg chaotisch omdat alle wetenschappers in de VS onafhankelijk te werk gingen. De Amerikanen deden vooral onderzoek omdat ze bang waren voor de Duitsers. Die deden natuurlijk ook onderzoek naar de atoombom maar ze hadden nog wat afrondingsproblemen. Grote Wetenschappers uit Europa zaten al in de VS vanwege de oorlog. Wetenschappers Fermi, Einstein en Szilard hielpen met de ontwikkeling van de atoombom. In juni 1942 ging de ontwikkeling wat sneller dat kwam door Robert Oppenheimer ook wel de vader van de atoombom genoemd. Hij liet alle wetenschappers goed samenwerken en hij bezat ook veel kernfysische kennis. Als hij niet het “Manhattan project” had opgestart en geleid, dan was er nu misschien geen atoombom geweest. Dit komt doorat alle andere landen die ook bezig waren met de ontwikkeling van de atoombom, de belangrijkste informatie van Amerika kregen.

2. Wanneer en voor welk doeleinde werd de atoombom ontwikkeld?

Het project van Robert Oppenheimer

De atoombom werd door de Amerikanen ontwikkeld om hun vijanden angst in te boezemen. Het begon allemaal toen Robert Oppenheimer in september 1942 het ‘Manhatten Project’ opstartte. Voor dit project werd een compleet nieuw laboratorium gebouwd door brigadier generaal Groves. Dit nieuwe lab kwam te staan in Los Almos, New Mexico. Dit lab werd gebouwd om alle bomwetenschappers bij elkaar te brengen zodat er sneller resultaat kon worden geboekt. Er werd niet alleen sneller resultaat geboekt omdat alle wetenschappers in een gebouw samenwerkten, maar Oppenheimer had ook een hele open houding tegenover zijn personeel. Hij vertelde ze niet alleen wat ze moesten weten om iets te maken, maar ook alles over het hele project en waarom het was opgestart. De werknemers hadden dus een doel om naartoe te werken en dat werkte prestatiebevorderend. In het lab werden de twee atoombommen gemaakt, ‘Thin Man’ en ‘Fat Man’. De ’ Thin Man’ was een Uranium-235 bom en ‘Fat Man’ een Plutonium-239 bom. De grondstoffen die benodigd waren voor deze bommen werden ergens anders ontwikkeld. Het plutonium werd geproduceerd...

braama 07 maart 2005 @ 11:36 uur onder het kopje "Hiroshima en Nagasaki" wordt gemeld dat de Amerikanen er 2 biljoen dollar voor over hadden..... is dit een foutieve, te letterlijke, vertaling van het Amerikaanse woord voor miljard of echt 2 biljoen (2 duizend miljard dollar) wat me als een onwerkelijk bedrag voorkomt, zeker in die tijd.