Samenvatting

Ellen van Bemmel is twaalf jaar als ze te horen krijgt dat haar moeder in verwachting is van een vijfde kind. Ellen vindt dat niet zo leuk, want ze vindt dat het huis al vol genoeg is. Als haar vader aan haar vraagt hoe de baby zou moeten heten, verzint ze de meest vreselijke naam die ze maar kan bedenken, Ida. Zo wordt haar zusje uiteindelijk genoemd.
Ellens vader en moeder hebben een eigen bedrijf, bureau van Bemmel, het kantoor zit vast aan hun huis. Ellens moeder, Margje, stopt met werken als ze in verwachting is van Ida.
Na de geboorte van Ida, begint Margje een beetje door te draaien. Ze is ontzettend bezorgd dat er iets gebeurt met Ida en is helemaal geobsedeerd door God. Alles moet uit Gods wil.
Ze laat haar kinderen tot haar bidden, dat er niks met Ida zal gebeuren en ze doopt Ida iedere keer in bad, drukt het hoofdje onder water, zodat er als ze weer omhoog gehaald wordt, er allemaal water uit haar mondje komt. Verder loopt ze vaak ‘s nachts met haar baby door het huis te dwalen. Ze deed dit allemaal omdat God het wilde, dacht ze.
Zo staat er op bladzijde 220:
“ Ze heeft haar meisje zo moeten kwellen omdat God het wilde. Maandenlang heeft ze gedaan wat ze kon om de zonde uit dat tere lichaam te verdrijven en Ida’s omgeving te zuiveren. Maar niets was genoeg voor God.”
Margje draait steeds verder door en ziet nog maar één oplossing om haar kinderen, man en zichzelf te kunnen beschermen. Ze dacht bij zichzelf:” Nu hun zielen nog rein zijn, moeten we ze redden.”
Margje laat Ellen vitaminepillen op schoteltjes leggen, zodat ze genoeg vitamine binnen zouden krijgen, zodat ze meer weerstand zouden krijgen. Daarna neemt Ellen de hond Orson mee voor een stevige wandeling naar het strand. Als ze terug komt ziet ze in de keuken Billie en Kester met plastic zakken over hun hoofd schuin in hun stoel hangen. Op het aanrecht ziet ze een vuilniszak met de voetjes van haar zusje Ida eruit stekend. Eerst denkt ze dat het een grapje is, maar als je ook de levenloze lichamen van haar ouders aantreft heeft ze door dat het ernst is.
Onder de tafel in de keuken, ziet ze haar broertje Carlos, die nog hoestte, hij was dus nog in leven.
Na deze aangrijpende gebeurtenis zijn Ellen en Carlos terechtgekomen in het tehuis “de eenhoorn”. Daar krijgt Ellen te kampen met psychische problemen. Op een dag wordt Carlos een dagje meegnomen door een familie, die hem misschien wil adopteren. Als Carlos weer terug komt van het uitje, neemt Ellen hem mee en vluchtten ze weg van het tehuis.
Ze lopen een heel eind en dan bedenkt Ellen zich dat ze wel naar de rector van haar oude school kan gaan. De rector neemt ze in huis en belt “de eenhoorn” op om te zeggen dat Ellen en Carlos daar zijn. Ze worden opgehaald en gaan weer terug naar het tehuis. Carlos wordt geadopteerd en gaat naar een pleeggezin.
Voor Ellen breekt een moeilijke tijd aan zonder haar broertje. Ze zoekt hem nog een keer op, maar hij heeft een andere naam en ze is heel jaloers op hem, zij wordt immers toch niet geadopteerd, want zij is al te oud.
Ellen blijft in het tehuis tot ze 18 is. Ze gaat daarna medicijnen studeren en ontmoet Thijs, met wie ze trouwt en al gauw weer gaat scheiden.
Op een dag ziet Ellen dat haar ouderlijk huis (Lijsterlaan 11) te staat. Ze twijfelt geen moment en koopt het huis.
Voor haar tuin wilde ze spullen halen en is toen naar Intratuin gegaan. Achter de kassa zat...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.