Moet Den Haag zich “grijs” organiseren?
Een onderzoek naar vergrijzing in Den Haag


Inleiding

Keuzemotivatie

Ik heb lang moeten nadenken over de keuze voor mijn scriptie. Uiteindelijk heb ik gekozen voor het onderwerp Vergrijzing.

Mijn vader, Lion Bovelander, heeft zich beziggehouden met het bestuderen van ouderen en de organisatie daaromheen. Ik heb mijn vader dus vaak over dit onderwerp horen praten en ik vond het eigenlijk wel eens leuk om zelf uit te zoeken wat het nu allemaal precies inhield.

Ook was het natuurlijk vrijwel zeker dat niemand anders voor dit onderwerp gekozen had, zodat dit geen scriptie zou worden die al door vele anderen gemaakt was.

Introductie

Moet Den Haag zich “grijs” organiseren?

De levensverwachting van de mens wordt hoger en hoger. Was het in de middeleeuwen nog normaal om niet ouder dan 30 te worden, is nu niemand meer verbaas wanneer de burgemeester op bezoek komt om opa met zijn 100^ste verjaardag te feliciteren.
Naast het feit dat de burgemeester hieraan een steeds vollere agenda overhoudt moet ook de maatschappij een keuze maken voor haar agenda.

In deze scriptie wil ik nagaan óf Den Haag vergrijst, d.w.z. dat het aantal ouderen relatief toeneemt, en wat dit zou kunnen betekenen voor haar maatschappelijke voorzieningen.

Hoofdstuk 1: Landelijke ontwikkelingen

In dit hoofdstuk bekijken we de landelijke cijfers en ontwikkelingen op het gebied van vergrijzing.

A)	Bevolkingsopbouw

Door de naoorlogse geboortegolf en de lage aantallen geboorten vanaf de midden jaren zestig, worden wij de komende tientallen jaren geconfronteerd met “vergrijzing” (een relatieve toename van het aantal ouderen) en “ontgroening” (een relatieve afname van het aantal jongeren). Dit betekent dat door de demografische verdeling van het accent meer en meer op ouderen komt te liggen.

Om dit te illustreren met cijfers volgt nu een tabel:

Tabel 1: Prognose voor de Nederlandse bevolking, aandeel 65+ en verdeling van 65+ naar burgerlijke staat (bron: CBS)

Jaar	TT Bevolking (X 1000)	Aandeel 65+ (In %)	Gehuwd (In %)	Alleenstaand (In %)
1990	14894	12,84	53,3	46,7
1995	15316	13,37	53,1	46,9
2000	15717	13,80	52,6	47,4
2005	16002	14,25	52,1	47,9
2010	16142	15,16	51,8	48,2

Meteen in het oog springen natuurlijk de toename van het percentage 65+ en de toename van het aantal alleenstaande 65+ers. Het lijkt dus dat wanneer ik mijn vraagstuk verander naar “Moet Nederland zich “grijs” organiseren” het antwoord “ja” luidt. M.a.w.: de maatschappij zal zich landelijk moeten voorbereiden op een relatieve toename van het aantal ouderen. Voor een eerlijke verdeling van de gemeenschapsgelden houdt dit in dat er op het gebied van maatschappelijke voorzieningen meer aandacht besteed zal moeten gaan worden aan de doelgroep 65+.

B)	Maatschappelijke ontwikkelingen

Behalve de harde cijfers zijn er natuurlijk ook nog andere zaken waarop gelet dient te worden: de maatschappelijke ontwikkelingen.

Een trend die zich de laatste jaren voordoet is de individualisering, het vergroten van de onafhankelijkheid. Ouderen willen steeds langer met zo min mogelijk hulp zelfstandig blijven leven. Het bejaardentehuis word steeds minder snel als toevluchtsoord gekozen. Tevens blijkt uit de cijfers in tabel 1 dat het aantal alleenstaanden toeneemt.
Hierbij kan opgemerkt worden dat hierdoor de afhankelijkheid ook in een keer weer groter kan worden. Wanneer iemand een zelfstandig leven leidt is er bij behoefte aan zorg plots erg grote afhankelijkheid.

Ook een ontwikkeling die zeker niet onopgemerkt mag blijven is de zogenaamde emancipatie die ook onder ouderen een grote rol speelt. Door betere communicatie en opleidingen wordt men kritischer en laat zich niet meer van alles wijsmaken. Ook t.a.v. het aanbieden van maatschappelijke voorzieningen kan er dus een kritische oudere worden verwacht.

Vroeger was het, door kleine leefgemeenschappen, normaal wanneer bejaarden hulp van familie kregen wanneer er zorg nodig was. Omdat tegenwoordig de mensen, door een betere infrastructuur, meer gespreid wonen is er steeds minder sprake van voorgenoemde. Er is hier echter wel sprake van een contradictio aangezien die zelfde, verbeterde, infrastructuur het ook makkelijker kan maken om zorg van naasten te krijgen. Doordat men zich sneller van punt A naar punt B kan vervoeren is het dus ook weer makkelijker wanneer een oudere in punt A die verzorging nodig heeft dit krijgt van een familielid in punt B.

C)	Maatschappelijke voorzieningen

In het sociale stelsel dat we nu in Nederland hebben, betaald de groep met een inkomen de kosten van de maatschappelijke voorzieningen voor de groep met minder of geen inkomen. Dit gemeenschapsgeld moet zo eerlijk mogelijk verdeeld worden.

Maatschappelijke voorzieningen zijn faciliteiten die door de gemeenschapsgelden, bestaande uit belastingen, premies, fondsen e.d., betaald worden en er ook voor “iedereen” zijn. Dit laatste staat tussen aanhalingstekens omdat de meeste voorzieningen gericht zijn op een bepaalde doelgroep, bijvoorbeeld ouderen.

Voorbeelden van maatschappelijke voorzieningen voor ouderen zijn bejaardentehuizen en thuiszorgorganisaties.

Hoofdstuk 2: De situatie in Den Haag

In hoofdstuk 1 hebben we kunnen zien dat er...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.