1+2+3 Auteur, titel, uitgever, plaats en jaar van uitgave, druk

Willem Frederik Hermans; Au Pair; De Bezige Bij; Amsterdam; 1990; 6e druk

4 Samenvatting

Paulina, een zeventienjarig lang (1,92 m) blond meisje uit Vlissingen, wil Frans en Kunstgeschiedenis gaan studeren in Parijs. Haar ouders willen liever dat ze in Amsterdam gaat studren, net als haar nichtje Klara. Klara woont in een kraakpand met haar veertigjarige vriend en is zwanger van een ander. De woonomstandigheden zijn er miserabel. Paulina heeft dus genoeg argumenten om toch naar Parijs te gaan.
Ze laat zich inschrijven aan de universiteit en gaat au pair wonen bij de familie Pauchard. Mneeer en mevrouw zijn advocaat en hebben een zoon van dertien. Haar kamer is op de zolderverdieping, waar ook ‘zwarten en Arabieren’ wonen. De deur kan niet op slot en er is weinig comfort. ‘s nacht kan Paulien meegenieten van allerlei soorten muziek. In de weekenden gaan de Pauchards naar hun huis in Quiberon. Het huis aande rue Verniquet wordt dan door de conciërge bewaakt.
In het trappenhuis wordt ze confronteerd met een scheldende Rus, maar ze wordt geholpen door een grote neger. Die komt de volgende morgen zijn beloning halen, maar Paulina weet hem af te schepen. Ze gaat naar het Louvre, waar ze een klasgenote van het gymnasium ontmoet; Ada Langmuur, maar deze ontmoeting leidt niet tot verdere contacten. Wanneer ze terugkomt op haar kamer ligt de neger in haar bed. Ze gaat stilletjes weg en slaapt die nacht in een hotelletje.
De eerste dag bij de Pauchards verloopt niet zonder problemen. Meneer en mevrouw loeen beiden naakt rond en zoonlief en mevrouw hebben diaree. Hoewel Hughes pas dertien is, is hij kolossaal groot. Hij verwacht dat Paulina bij hem in bed komt. Zij weigert dat, maar dan komt moeder plotseling binnen.
Paulina besluit te vertrekken. Mevrouw Pauchard ziet haar liever ook gaan, omda ze haar zoon ‘probeert op te winden’.Paulina gaat haar koffers pakken, die opengebroken blijken te zijn. Er mist bijna niets. Ze gaat naar het bureau voor adressen voor au pairs. Ze krijgt het adres van de steenrijke generaal De Lune. Op weg daar naartoe ontmoet ze een bejaarde Nederlandse heer die haar voorspelt dat alles nu beter zal gaan. Hij verdwijnt potseling.
De butler brengt haar naar haar luxe kamer met badkamer. Ook krijgt ze 500 F voorschot op haar toelage. De huishoudster, madame Le Dantec, brengt haar eten. Ze vestigt Paulina’s aandacht op de prenten aan de wand. Ze vertelt dat deze van Constantin Guys zijn, een in Vlissingen geboren schilder. De generaal heeft grote belangstelling voor Guys en is benieuwd of Paulina als Vlissingse studente kunstgeschiedenis het werk herkent. Ze kent het niet, maar raadpleegt de encyclopedie. Daar vind ze weinig, begalve dat de prenten betrekking blijken te hebben op de Krimoorlog. Ze gaat naar enkele boeken- winkels, maar slaagt ook daar niet. Wel komt ze te weten dat Baudelaire over Guys geschreven heeft.
Wanneer ze thuiskomt wordt ze opgewacht door een erg lange man. Het is Armand, een zoon van de generaal, die met zijn vrouw Jaqueline op de vijfde verdieping woont. Armand was dichter en criticus, maar omdat hij met zijn literaire werk weinig succes had, heeft hij nu een baantje bij een electriciteitsmaatschappij om zich niet te vervelen.
Armand en Kaqueline drinken erg veel. Ze wonen in een groot appartement, dat juist in verbouwing is. Ze hebben één zoon, Eduard. Ze klagen dat hij zo weinig van zich laat horen en dat hij nog geen echtegenote heeft. Zijn ouders vinden dat hij maar eens naar het buitenland moet gaan om daar een geschikte vrouw te vinden die qua lengte bij hem past. Paulina voelt zich erg opgelaten.
Het gesprek met de generaal gaat alleen maar over Constantin Guys. De oude man praat wat mediterend voor zich uit. Hij vertelty dat Guys toen de Krinoorlog er als tekenaar-verslaggever naartoe ging. Hij tekende naats oorlogstaferelen ook rijtuigen en meisjes van plezier. De generaal bezit ook werk van Guys.
Bij het diner is ook de vrouw van de generaal aanwezig, Germaine. Zij heeft grote bewondering voor maarschalk Pétain, die tijdens de Tweede Wereldoorlog heulde met Hitler.
De genraal heeft ook een zoon, Michel, de ‘pianist in opkomst’. Hij leeft samen met zijn huishoudster, mevrouw Tourbier, ook in één van de appartementen in het huis. Hij wijdt zijn hele leven aan de muziek. Hij heeft vooral een grote bewondering voor de negentiende-eeuwse componist Alkan. Michle neemt Paulina mee naar een restaurantje, Le Mange-Tout. Michel vertelt dat zijn vader zo rijk is geworden door zijn aandelen in ghet Suez-kanaal precies op tijd te verkopen. Paulina merkt op nooit te willen trouwen, dat ze het liefst met haar neus in de boeken zit. Als ze thuiskomt vindt ze op haar kamer een complete versameling make-up. ‘s Nachts heeft ze een nachtmerrie waarna ze moet overgeven.
De volgende dag koopt Paulina een uitgave van het werk van Baudeliare, waarin de desbetreffende passage over Guys in staat. Ze leest echter het hoofdstuk Eloge du maquillage. Ze gaat dan naar een warenhuis waar ze wat informatie krijgt over huidverzorgng. Aarzelend gaat ze ertoe over parfum te gebruiken.
Armand en Jaqueline geven een feestje ter gelegenheid van het gereedkomen van de verbouwing van hun appartement. Hier ontmoet Paulina Edouard. Hij is ook erg lang. Hij vertelt Paulina dat hij medelijden met zijn ouders heeft en omdat hij bang is zijn mond voorbij te praten komt hij niet vak bij hen.
Op een vraag van Edouard antwoordt Paulina dat ze een vriend in Nederland heeft en dat hij momenteel zijn dienstplicht vervult bij de marine. Edouard heeft alleen belangstelling voor geld. Hij vertelt Paulina dat zijn grootvader niet alleen belangstelling heeft voor Guys, maar ook voor de Duitse filosoof Kant. Hij leest een stukje voor uit diens werk dat handelt over een probleem waar de generaal mee worstelt. In de oorlog heeft een joodse buurman het een grote som geld in bewaring gegeven. Zijn vrouw, die halfjoods was, was net na de oorlog overleden. Van de buurman is nooit meer iets vernomen. Er is slechts één erfgenaam; Müller, de halfbroer van de vrouw. Nu wil het feit dat hij SS-officier was en veroordeeld is voor oorlogsmisdaden. De generaal, een verzetsheld, is zeer anti-Duits. De generaal heeft nu twee keuzes; het geld stiekem zelf houden, of het teruggeven aan de jodenhater Müller. Edouard heeft ervoor gezorgd dat het kapitaal door de jaren heen verzesvoudigd werd.
Paulina vond Edouard heel aardig, maar omdat hij alleen belangstelling heeft voor geld, komt hij niet in aanmerking om mee te trouwen. Wanneer ze twee dagen later bij de generaal komt, hoort ze het verhaal ook uit zijn mond. Als hij wil vertellen over de erfgenaam krijgt hij het benauwd. Ze krijgt hierna geen uitnodiging meer om bij hem te komen. Ook gaat ze hierna bijna niet meer met de huisgenoten om. Ze krijgt wel een grote kleurentelevisie op haar kamer. Ze begint ook steeds meer aandacht aan haar uiterlijk een kleding te besteden.
Wanneer zxe op een dag uit de Bibliothèque Nationale komt, wordt ze opgepikt door Edouard in de oude Salmson van de generaal. Ze ten wat samen en praten over de kwestie van de joodse erfenis. Edouard vertelt dat de generaal bang was dat Müller er lucht van gekregen heeft en dat de familie De Lune daarom een plan bedacht heeft. Ze zullen het geld aan een joodse organisatie voor kinderbescherming in Israël doneren. Probleem is alleen dat dat niet via de bank kan om juridische en belastingtechnische redenen. Paulina biedt dan aan om het geld naar Zwitserland te brengen.
De zaak wordt nog dezelfde dag bij notaris Corde geregeld. In de wachtkamer komt Paulina mevrouw pauchard tegen. Deze ziet Paulina voor iemand anders aan, maar geeft haar wel het verschuldigede bedrag van een paar boodschappen terug, op de centime nauwkeurig.
Ongeveer tien dagen later haalt Edouard paulina af van college. Hij legt uit wat ze met de koffer moet gaan doen...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.