Bezonken rood van Jeroen Brouwers.
Jeroen Brouwers is geboren op 30 april in 1940. Hij verbleef van 1943 tot 1945 samen met zijn moeder, grootmoeder en zusje in het Japanse kamp Tjideng in Batavia. Hij kwam in 1948 naar Nederland , en was van 1964 tot 1976 redactie-secretaris en redacteur bij uitgeverij Manteau in Brussel. Hij publiceerde in 1979 en het tijdschrift Tirade het pamflet De nieuwe revisor. Brouwers kreeg onder andere de Multatuliprijs in 1980, en de Vlaamse Geuzenprijs in 1982.
Andere werken van hem zijn, Joris Ockeloen en het wachten , Klein leed, Mijn Vlaamse jaren, De zondvloed en Zomervlucht.
Belangrijke thema's in Brouwers werk zijn; liefde ,aftakeling en dood.

De hoofdpersoon is Jeroen Brouwers zelf. Hij heeft nooit geleerd iets te voelen, in het Jappenkamp vond hij het heel normaal dat er veel mensen stierven, en zelfs als een vriendinnetje sterft voelt hij geen verdriet, het enige wat hij denkt is dat hij haar pop wil hebben.
Citaat: Ik zag iedere dag dode mevrouwen : ze stuikten door hun benen tijdens de langdurige appèls in de hamerende hitte op het koempoelanplein, ze vielen voorover of achterover of opzij tijdens de corveedienst, ze stonden niet meer op als het 's morgens licht werd, of midden op de dag gingen ze zitten of liggen, deden hun ogen dicht en bleken dood te zijn... De letterlijkheid van de betekenis van het woord 'doodgewoon'.
( Blz. 44 r. 1-11 )
Hij heeft veel angstaanvallen overgehouden van het Jappenkamp, hiervoor slikt hij pillen.
Citaat : Soms is mijn angst zo erg dat het mij voorkomt dat mijn gezicht op een papperige manier vloeibaar is geworden en bezig is in klodders van mij af te druipen, - na de angstaanval is het of ik een ander gezicht heb gekregen en ik mijn vertrouwde spiegelbeeld niet zal herkennen ( Blz. 19 r.11-16 )

De moeder van Jeroen is een bijpersoon. Ze heet Henriette Elisabeth van Maaren. Ze is getrouwd geweest, maar haar man is 17 jaar eerder overleden. Toen ze klein was leefde ze in een welgestelde omgeving. Met de oorlog is dit verdwenen. In het Jappenkamp verliest ze haar dochter en moeder. Ook word ze zelf afgeranseld. Jeroen hield op van haar te houden, nadat hij gezien had hoe ze door een Japanse soldaat tot bloedens toe in de onderbuik geschopt werd. Hij vond haar altijd de mooiste van alle vrouwen, maar nu was ook zij geschonden. De laatste jaren van haar leven slijt ze in een verpleegtehuis, en lijdt aan de ziekte van Parkinsson. In Jeroens herinnering is ze moedig, optimistisch en vrolijk. Je komt niks van haar gedachten of gevoelens te weten.


Korte samenvatting:
Op een winterse dag in 1981 krijgt Jeroen een telefoontje. Het blijkt dat zijn moeder is overleden in het verzorgingstehuis. Naar aanleiding van dat telefoontje komen er allerlei herinneringen bij hem naar boven. Hij heeft toen hij nog een kleuter was 3 jaar met z'n moeder ,grootmoeder en zusje in het interneringskamp Tjideng (...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.