Lemniscaat, Rotterdam 1991

Titelverklaring:
De titel verwijst naar de hoofdpersoon Nikolaj

Genre:
Het is een psychologisch en reëel verhaal

Omvang van het Boek:
Het boek heeft 197 bladzijden en 24 hoofdstukken

Uiterlijk:
Je ziet Nikolaj op de kaft treurig kijken

Informatie over Ellen Tijsinger:
Ellen Tijsinger is geboren op 7 september 1947 in Utrecht. Zij is getrouwd in 1970 en zij is moeder van 2 kinderen. Zij gaf les in handenarbeid, kinderpsychologie, kinderliteratuur en spelleiding. In het begin schreef ze veel over kinderen (zij schreef artikelen voor: ouders van nu, Psychologie en Club). Later is zij juist meer voor kinderen gaan schrijven. In 1984 verscheen haar eerste boek voor kinderen: soms ben ik boos. Hierna heeft zij nog vele andere kinderboeken geschreven.
Word toch wakker en Nikolaj stonden alle twee op de nominatie voor de Prijs van de Nederlandse Kinderjury. Kinderen lezen haar boeken graag, maar volwassenen hebben weinig waardering voor haar manier van schrijven. Zij vinden haar zinnen te kort, haar schrijfvaardigheid is te onbetekend en haar woordkeus is voorspelbaar.

Waarom heb ik dit boek gekozen:
Ik zag het in de bieb en het leek mij een leuk boek.

Hoe het boek begint:
Het boek gaat over een jongen Nikolaj die vertelt wat hij en zijn zusje Nadja meemaken in hun leven met een verslaafde moeder. Hij moet heel het huishouden runnen en moet een beetje de vader en moeder van Nadja spelen. Zijn vader is al een aantal jaren overleden aan een hartstilstand. Zijn moeder heeft het verdriet van het overlijden nooit kunnen verwerken en is daardoor gaan drinken.
Waardoor het verhaal op gang komt:
Nikolaj haalde geen goede cijfers op school, want hij kon zijn aandacht er niet bij houden. Hij maakte ook niet vaak huiswerk want hij moest vaak koken en opruimen thuis. Dus had hij geen tijd voor huiswerk te maken. Als er iets gebeurde of ze hadden gewoon steun nodig dan konden ze altijd bij de buren terecht. Dat waren vroeger de beste vrienden van zijn moeder en vader. De namen van de buren zijn: Henk, Suzanne, en Mirjam. Henk was dierenarts en Mirjam zat bij Nikolaj in de klas.

Waardoor het verhaal spannend wordt:
Tanja de moeder van Nikolaj die heeft Nadja een keer geslagen omdat ze de kindertelefoon belde. Nikolaj is ook een keer geslagen toen is hij van huis weggelopen naar Amsterdam en heeft toen daar 1 nachtje onder een brug geslapen.

Wat het hoogtepunt van het verhaal is:
Op een gegeven moment zag Tanja zelf ook vort in dat het zo niet langer ging. En ze werd naar het Jellinek-centrum gebracht vrijwillig. Nikolaj en Nadja moesten naar een kindertehuis. Ze vonden het niet leuk en liepen weg. Na een nachtje in een Duitse trein te slapen kwamen ze bij Henk en Suzanne aan. Suzanne en Henk besloot ze in huis te nemen want ze hadden daar aanpassingsproblemen.

Hoe het verhaal eindigt:
Inmiddels ging het met Tanja ook best goed, ze mocht een weekendje naar huis. Ze moest elke dag een pilletje slikken zodat als ze alcohol had gedronken er heel erg ziek van werd. Het ging alle dagen goed. Maar toen Nikolaj en Nadja alle spullen van hun vader naar beneden hadden gehaald toen werd hun moeder down. Ze...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.