1*Auteursnaam: Lévi Weemoedt (pseudoniem van Ies van Wijk)
*Titel: De ziekte van Lodesteijn
*Opdracht: “Aan Karin en Oscar”
*Genre: Roman
*Jaar van eerste uitgave: 1986
*Jaar en nummer van gebruikte druk: 1994, zevende druk
*Het boek telt 125 pagina’s en 7 hoofdstukken

2*”De ziekte van Lodesteijn” gaat over het treurige leven van een leraar oude talen op een Protestants-Christelijke scholengemeenschap.
In eerste instantie leek het onderwerp “school” me erg saai, maar dat is dit boek absoluut niet.
Het is wel grappig en interessant om eens een boek over school te lezen door de ogen van een leraar bekeken.

*Het boek is heel gemakkelijk in twee delen te splitsen en zelfs die delen sluiten goed op elkaar aan. Het eerste deel gaat over de belevenissen van Lodesteijn in het nieuwe schoolgebouw. Halverwege het boek wordt Lodesteijn ziek en begint het tweede deel.
De meeste gebeurtenissen in het leven van Lodesteijn zijn vrij treurig, maar door Lévi Weemoedt’s humoristische schrijfstijl komen ze veel minder triest voor.
Je gaat hoe verder je leest steeds meer medelijden met Lodesteijn krijgen, echt niets zit hem mee. Zelfs het open einde vond ik zielig, je leeft heel erg met hem mee

*Het verhaal beschrijft een periode van ongeveer anderhalf jaar van Lodesteijn’s leven. Met veel details worden alle gebeurtenissen op de school waar Lodesteijn werkt beschreven.
Ondanks de chronologische vertelling is de bouw niet erg simpel, het verhaal zelf wordt door de schrijver verteld, maar ondertussen lees je ook nog eens de, vaak verwarrende, gedachten van Lodesteijn.

*Naast Lodesteijn zijn er nog een aantal belangrijk personages: de rector Persijn en de twee conrectoren Belijn & Zuiverijn. Bij elkaar is dit een stelletje vervelende mannetjes die er op uit zijn Lodesteijn te zieken. Lodesteijn zelf wekt niets dan medelijden op, opeens zag ik in wat voor een hel het af en toe voor leraren op school moet zijn.
Lodesteijn heeft wel hele negatieve denkbeelden van deze wereld, Hij is hier niet zo op zijn plaats, hij is dol op de oude Grieken en de Romeinen. Volgens mij was hij veel gelukkiger geweest als hij in hún tijd had geleefd.

*Lévi Weemoedt heeft een aparte, soms wat humoristische schrijfstijl. Hierdoor lijken de gebeurtenissen minder triest. Het feit dat hij alle namen van de leraren op –ijn laat eindigen vind ik wel grappig gevonden. De verwijzingen naar Latijnse literatuur is voor mensen die daar niets vanaf weten wel lastig, maar voor de rest had ik er geen problemen mee.

*Ik denk niet dat ik dit boek uit mezelf zou hebben gelezen, maar in de derde klas was het verplichte literatuur. Achteraf gezien vind ik het toch wel leuk. Het is een apart en treurig boek over een alledaags onderwerp dat mij zeker wel aanspreekt.



*Samenvatting:

Lodesteijn is leraar klassieke talen en hij heeft niet geholpen met de verhuizing van de school in Vlaardingen, omdat hij liever in het oude noodschooltje was gebleven. Op de openingsdag van de nieuwe school laat hij zijn afkeer van moderne gebouwen van beton, staal en glas aan iedereen merken. Rector Persijn en de conrectors Zuverijn en Belijn krijgen zo een nog grotere hekel aan hem.
Al na een paar dagen worden de schoolregels aangescherpt door Persijn. Lodesteijn lapt deze regels gewoon aan zijn laars en zo krijgt hij steeds vaker ruzie met mensen. Hij raakt in conflict met conrector Belijn over een lokaal, met leerlinge Janneke Schuyt over het ochtendgebed en de bijbellezing en met natuurkundeleraar Griffijn over "The Young Faithbearers". De conflicten worden steeds heviger en daardoor wordt Lodesteijn steeds...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.