Uitgever: De Bezige Bij
Plaats van uitgave: Amsterdam
Jaar van uitgave en druk: 1985, 11e
Aantal bladzijden: 156 (eerste uitgave in 1975)
Genre: Dagboek, psychologische liefdesroman

Eerste reactie

Harry Mulisch is een heel bekende schrijver en omdat hij zo bekend is, wilde ik ook wel eens een boek van hem lezen. Te weten komen of hij echt zo’n goede schrijver is. Ik wilde niet een boek lezen wat al heel bekend was (zoals ‘De aanslag’), dus heb ik dit boek gekozen. Ik kende de titel niet en van de achterkant werd ik ook niet veel wijzer. (Er staat een foto van een rokende Mulisch op). Ik wist alleen dat het boek een liefdesroman was. Ik heb wel liefdesromans gelezen, maar die waren allemaal zo nep. Dit boek kwam echt op mij over. Het verhaal zou echt kunnen gebeuren, omdat er alledaagse gebeurtenissen worden verteld. Natuurlijk is het vreemd dat, als vrouw, je vriendin bij je ex-man een kind krijgt omdat jij een keer had gezegd dat je wel een kind van haar wilde. Toch heb ik het gevoel dat het echt zou kunnen gebeuren.

Verdieping

Samenvatting:
Laura is een gescheiden vrouw van 35 jaar. Haar ex-man heet Alfred en is recensent van theaterstukken. Ze werkt in een museum en woont in Amsterdam.
Op een dag gaat ze de stad in en ziet daar een vrouw staan van 20. Laura voelt zich meteen tot haar aangetrokken. Ze begint een gesprek met de vrouw, Sylvia, en dat eindigt in bed bij Laura thuis. Ze besluiten bij elkaar te blijven.
Na een paar weken stelt Sylvia voor om foto’s te gaan maken in de dierentuin. Sylvia gaat met een jongen op de foto die ze later Thomas Nithart noemen. Als Sylvia’s moeder langs komt, waar ze tegen heeft gezegd dat ze een vriend heeft, laat ze de foto met de jongen zien als haar vriend. Haar moeder gelooft haar, maar Laura vindt het niet goed dat ze niet de waarheid vertelt.
Na vier maanden vraagt Sylvia waarom Laura weg is gegaan bij Alfred en Laura antwoord dat ze geen kinderen kon krijgen. Later vraagt Sylvia of Laura een kind van haar wil. Laura zegt ja, maar zegt ook dat dat niet kan.
Uiteindelijk gaat Sylvia voor een paar dagen weg naar haar ouders toe om tot rust te komen. Op de derde dag zou ze bellen, maar dat gebeurt niet. In plaats daarvan belt Karin, de nieuwe vrouw van haar ex-man, en zegt dat Sylvia ervandoor is met haar man. Laura’s wereld stort in elkaar en ze huilt hele dagen om Sylvia. Nog één keer komt Sylvia langs om haar paspoort op te halen, want ze gaat met Alfred naar Londen. Daarna gaat het steeds iest beter met Laura.
Dan staat opeens Sylvia voor de deur en zegt dat ze zwanger is: ‘van jou, via Alfred’. Laura is heel verbaasd en ook blij dat haar vriendin terug is. Sylvia heeft alleen een briefje achtergelaten voor Alfred en dat vindt Laura geen stijl. Ze belt Alfred en hij zegt dat hij alleen met Sylvia wil praten en dat hij begrijpt dat Sylvia bij hem weggaat. Laura is blij dat Alfred het begrijpt. Op een middag als Laura op haar werk is, ontmoetten Alfred en Sylvia elkaar. Laura krijgt een telefoontje van een politieagent dat er een ongeluk is gebeurd met haar huisgenote en dat ze snel moet komen. Laura vreest dat Alfred Sylvia iets heeft aangedaan. Als ze in haar huis komt, ziet ze dat Laura dood op de bank ligt. Er wordt haar verteld dat ze geschoten is in haar hoofd, hart en buik. Laura zegt tegen de politieagent dat haar ex-man de dader is. Sylvia wordt begraven in de duinen waar ze zo veel van hield.
Hierna krijgt Laura het bericht dat haar moeder is overleden en dat ze haar begraven in Nice. Laura gaat erheen met de auto, maar voelt zich helemaal niet goed. Ze wil een kamer zoeken en krijgt een kamer bij een oude vrouw in de stad. Naast de kamer ligt een heel diep gat. Aan de overkant staat het Palais des Papes. Haar laatste zin is: ik kan eerder beneden zijn dan de echo van mijn schreeuw terug is...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.