Inleiding

Ik ga in dit werkstuk schrijven over de balasting het leek mij een leuk onderwerp want veel mensen hebben iets tegen de belasting.Ik hoop dat ik na dit werkstuk een beetje meer weet over de belasting.Ik zie al meer dan zestien jaar de blauwe envelop op de deur vallen en die spotjes op televisie en ik heb er op school les over gehad.Dus de belasting is overal .


1.De geschiedenis van de belastingen.

Zolang er mensen zijn die met elkaar in een gemeenschap leven zijn er belastingen. Dit was nodig om het stamhoofd, de koning of de keizer in staat te stellen zijn hofhouding te hebben en later om legers op de been te krijgen om het volk bescherming te bieden. Voor deze bescherming moest het volk bezittingen of rijkdommen afstaan. Mensen zonder geld voldeden de meeste belastingen in natura. Zo stonden boeren een (groot) deel van de oogst af. Omdat deze belastingen verplicht waren kwamen er personen die belastingen moesten innen zoals de tollenaar, de belastingpachter en de deurwaarder.
Al in de tijd van het oude Egypte kende men belastingen. Er zijn beeldjes van belasting-ambtenaren gevonden in enkele koningsgraven.
Vroeger waren er vooral veel tolheffingen. Zo was er een kartol, een watertol en een oevertol.
Na de vorige eeuw zijn echter de meeste tollen verdwenen. Nu bestaan alleen de tolbruggen, toltunnels of tolwegen. Men betaalt dan voor het gebruik van een tunnel, een brug en een weg.
Vroeger was veel meer belast dan tegenwoordig. In de zeventiende eeuw waren vooral de eerste levens behoeften zoals graan, zout, boter, vlees, vis, wol, schoeisel, hout en dergelijke zwaar belast. Ook het bier was belast, drinkwater was in deze tijd schaars. De bevolking kon niet zonder deze eerste levensbehoeften waardoor de machthebbers van een inkomsten verzekerd waren. Er waren zelfs tijden dat ook op wind belasting werd geheven. Zo moesten molenaars in de zeventiende eeuw voor de wind betalen.
Zolang er belastingen worden geheven wordt er door de mensen die aan de belastingen moeten voldoen gezeurd. Niemand vindt het leuk om te betalen, vooral als je er niet direct iets voor terug ziet. Vroeger was het klagen over de belastingen meestal terecht: de gewone burger kreeg het steeds moeilijker, terwijl de rijken veel vrijstellingen en voordelen kregen. Vroeger leidde dit vaak tot volksoproeren. Er zijn er in ieder geval tachtig geweest. Tegenwoordig zeurt men nog steeds over de belastingen, maar het is veel minder terecht. De overheid geeft er een heleboel voor terug zoals politie, wegen, onderwijs en de zorg voor bejaarden.
Tegenwoordig is de belasting stabiel. Er worden geen plotselinge grote belastingverhogingen meer doorgevoerd. Vroeger was dat nog wel eens het geval. Als de heerser geldtekort had verhoogde hij de belastingen. Tegenwoordig is dat niet meer het geval. Accijnzen worden nog wel eens verhoogd. Zo zijn er accijnzen op drank, brandstof en sigaretten. Hiermee probeert de overheid er voor te zorgen dat het volk deze produkten minder verbruikt omdat ze schadelijk zijn voor de gezondheid of het milieu. Je zou je kunnen afvragen of deze houding van de overheid een goede is.
Zolang er belastingen geheven worden zullen ze ook ontdoken worden. Er zijn dan mensen nodig die de belasting controleren. In Nederland doet de fiscus dat. De fiscus heeft belastingsambtenaren in dienst die alle belastingbiljetten verwerken of controleren. Vroeger was de taak van de fiscus vooral het controleren of er geen belastbare goederen vervoerd werden, smokkel dus. Naarmate de samenleving gecompliceerder werd kwam er steeds meer denk en papier werk aan de belastingsinning te pas. Door hiervan een verkeerd gebruik te maken, te frauderen dus, onststond er het zwartegeld circuit. Zie verder vraag

2.1: Wie is de minister van Financiën en wat zijn zijn voornaamste taken:

Dat is G. (Gerrit) Zalm. Hij werd geboren op 6 mei 1952 te Enkhuizen. Hij volgde daar de hbs-A-opleiding en voltooide in 1975 cum laude zijn studie algemene economie aan de Vrije Universiteit te Amsterdam. In 1975 trad G. Zalm in dienst bij het Ministerie van Financiën. Hij was daar achtereenvolgens medewerker bij het bureau Economische aangelegenheden van de afdeling Begrotingsvoorbereiding, vanaf 1977 hoofd van dat bureau en vanaf 1978 hoofd van de afdeling. Eind 1980 vervulde hij de functie van hoofd van het Centraal Secretariaat Heroverweging en in 1981 volgde de benoeming tot plaatsvervangend directeur Begrotingszaken, tevens hoofd van de afdeling Begrotingsvoorbereiding. In 1983 heeft G. Zalm de functie van plaatsvervangend directeur Algemene Economische Politiek op het Ministerie van Economische Zaken aanvaard. Na anderhalf jaar volgde de benoeming tot directeur. Als directeur was hij onder andere lid van het Comité Economische Politiek van de EG. Vanaf 1988 was hij werkzaam bij het Centraal Planbureau. Eerst als onderdirecteur en sinds 1989 als directeur. Als directeur CPB was hij tevens lid van de Raad voor Economische Aangelegenheden (REA), kroonlid Sociaal-Economische Raad (SER), lid presidium Centraal Economische Commissie (CEC), lid van de Centrale Commissie voor de Statistiek (CCS), lid Studiegroep Begrotingsruimte en adviserend lid Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). Sinds 1990 was hij tevens bijzonder hoogleraar economische politiek aan de Vrije Universiteit te Amsterdam en trad hij toe tot het bestuur van het Westfries Gasthuis te Hoorn. Hij vervulde deze functies tot zijn benoeming tot minister van Financiën in het eerste kabinet-Kok. Op 3 augustus 1998 is hij wederom minister van Financiën geworden in het tweede kabinet-Kok.
Minister Zalm is gehuwd, heeft 5 kinderen (2 dochters en 3 zonen) en is woonachtig te Den Haag. Hij is lid van de VVD.

Taak en organisatie van het ministerie van Financiën:
Ieder ministerie heeft geld nodig voor de uitvoering van zijn taken. De Belastingdienst - die deel uitmaakt van het ministerie van Financiën - int de belastingen en zorgt ervoor dat het in de staatskas belandt. Financiën zorgt er niet alleen voor dat er voldoende geld binnenkomt, het houdt tevens de vinger aan de pols van de overheidsuitgaven.

Het kernministerie aan het Korte Voorhout 7 in Den Haag biedt onderdak aan een groot aantal beleidsmakers, die zich bezighouden met een breed scala van onderwerpen. Dat loopt uiteen van fiscale en niet-fiscale wetgeving, het opstellen van de Miljoenennota tot de introductie van de gemeenschappelijke Europese munt in 2002.

Financiën kent behalve de Belastingdienst nog een landelijke, uitvoerende dienst: de dienst Domeinen. Domeinen beheert het staatseigendom.

2.2 Inkomsten van de collectieve sector:

De inkomsten van de collectieve sector worden gevormd door directe en indirecte belastingen.
De overheid stelt over het algemeen geen prijzen vast voor de diensten die ze levert, dat zou ook wel een beetje raar zijn, als je opeens een rekening zou krijgen voor het aanschaffen van nieuwe tanks bijvoorbeeld door de minister van Defensie, toch? Het individueel toerekenen van prijzen voor overheidsdiensten is ongebruikelijk en ook vaak onmogelijk. Het vragen van prijzen door de overheid is eerder uitzondering dan regel. Zo'n uitzondering is bijvoorbeeld de prijs die je betaalt voor een paspoort. Voor sommige goederen vraagt de overheid een bedrag dat je geen prijs kunt noemen; de onderwijs bijdrage bijvoorbeeld, is zo laag dat de kosten voor de overheid lang niet worden gedekt.

Verreweg de belangrijkste bron van inkomsten voor de collectieve sector zijn de belastingen en sociale premies. Ik ga verder in op de belastingen, want daar gaat het immers over.
Belastingen zijn gedwongen betalingen aan de overheid, zonder dat daar een directe prestatie tegenover staat. Ze zijn bedoeld voor de financiering van collectieve voorzieningen.

De inkomsten die de overheid ontvangt, gebruikt deze voor het grootste deel voor collectieve voorzieningen. Dingen zoals onderwijs, landsbestuur en een schoon milieu. De uitgaven zijn niet altijd in het geheel (collectief) voor de rekening van de overheid. Soms ook gedeeltelijk voor de consument (bijvoorbeeld de onderwijs bijdrage) dat heet dan een quasi-collectief goed.
Andere uitgaven van de overheid zijn die voor de sociale zekerheid (uitkeringen).
De sociale uitkeringen bestaan uit voorzieningen en verzekeringen. De voorzieningen worden betaald uit de algemene middelen (de belastingpot); de verzekeringen worden betaald uit premies. De voorzieningen zijn bedoeld voor mensen die niet op een andere manier kunnen voorzien in hun levensonderhoud en vormen het vangnet van de sociale zekerheid. Er zijn veel verschillende soorten uitkeringen. Bijvoorbeeld de ABW (Algemene Bijstandswet) die mininumuitkeringen verstrekt aan langdurig werklozen. Dan heb je ook nog de AOW (Algemene Ouderdomswet) voor de mensen die ouder zijn dan 65 jaar en niet meer in staat zijn zelf een inkomen te verdienen. Verder nog de ZW (Zieke Wet), de ZFW (ZiekenFonds Wet), de AWBZ (Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten), de WW (Werkeloosheids Wet), de WAO (Wet op de Arbeidsongeschiktheid), de AKW (Algemene Kinderbijslag Wet) enzovoort.

3.1, 2, 3: Directe en indirecte belastingen:

De overheid legt belastingen op aan personen en ze heft belastingen over (ver)kooptransacties. De belastingen opgelegd aan personen noemen we directe belastingen; het zijn heffingen op het inkomen of op het vermogen van personen. Bij de directe belastingen is degene die de belasting afdraagt tevens degene op wie de belasting drukt. Bij de indirecte belastingen is dat niet het geval; degene die deze belasting afdraagt kan hem doorberekenenaan iemand anders. De belasting toegevoegde waarde (btw) is een bekende indirecte belasting: de verkoper van...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.