Em. Querido's Uitgeverij
Eerste druk: 1969


De hoofdpersoon in dit verhaal is Simone, een joods meisje dat in 1940 negen jaar is. Het boek wordt achterstevoren verteld, maar in chronologische volgorde gebeurt ongeveer het volgende: in 1940 woont Simone met haar ouders in Waterstad (Den Haag), haar vrienden zijn vooral jongens waar ze mee voetbalt. Ze zit dan nog op een 'normale' school maar als joodse kinderen naar aparte scholen moeten krijgt ze privéles van mevrouw Cohen. Dan besluiten haar ouders onder te duiken. Om het risico te spreiden wordt Simone van haar ouders gescheiden en belandt achtereenvolgens bij de Duitse familie Grunberg in Lichtstad (Eindhoven), bij een socialistische familie in Muurstad (Amersfoort). In Veendorp (Slagharen) bij een loodgieter en zijn vrouw en tenslotte komt ze in een boerengezin in Zanddorp (Harderwijk) terecht. In 1945 keert ze met haar vader in Lichtstad teug. Uit alles blijkt dat Simone niet is wie ze wil zijn. Dit geldt vooral voor het feit dat ze een meisje is, op allerlei manieren probeert ze dan ook te voorkomen dat ze een vrouw wordt. Ze scheert haar hoofd kaal, draagt jongenskleren, vecht, gaat op een seksuele manier om met het meisje Gerrie en in haar fantasie droomt ze ervan te veranderen in een man.


Het is dus wel duidelijk waar dit verhaal over gaat : Simone wil een jongen zijn. Voor haar staat vast dat jongens of mannen een veel beter of gemakkelijker leven leiden dan meisjes of vrouwen. Alles wat Simone graag wil, wordt dan vanzelfsprekend gevonden: je kan voetballen, je gaat studeren en daarna een beroep uitoefenen zonder zwanger te worden en voor de kinderen te moeten zorgen. Ook hoef je je niet bezig te houden met allerlei truttige dingen, zoals make-up en kleren.
Tijdens het lezen kon ik me niet echt in Simone verplaatsen, het verlangen om een jongen te zijn heb ik, met uitzondering van een keer per maand, niet. Wel ken ik het verlangen naar iets onbereikbaars maar het verschil met Simone is dat zij niet weet dat het onbereikbaar is. Wat me opviel is een duidelijk verschil met andere boeken over mensen die ondergedoken zitten. In boeken zoals Het Achterhuis en Het Bittere Kruid lees je over de angst van de onderduikers, die ontbreekt in dit boek. Misschien is dat ook wel logisch want de oorlog gaat een beetje langs Simone heen omdat ze zich afsluit in haar eigen wereldje.

Het verhaal wordt door Simone verteld, zoals gezegd vertelt ze de gebeurtenissen in de omgekeerde volgorde. Het boek is opgedeeld in zes hoofdstukken, waarbij ieder hoofdstuk een jaar beschrijft, beginnend bij 1945 en eindigend in 1940. Aan het einde van de oorlog is Simone een zelfstandig en voor zichzelf opkomend meisje met beginnende vrouwelijke uiterlijke...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.