Beschrijving

Uitgever: Wolters-Noordhof Groningen en Wolters Plantyn Deurne
Plaats en jaar van uitgave: Groningen/Deurne 2001
Eerste druk: 1994

Mijn eerste persoonlijke reactie

vreemd: Het was een heel vreemd boek. Er werden ontzettend veel details beschreven. Ook waren de levensomstandigheden van de hoofdpersoon niet normaal.
droevig: De hoofdpersoon heeft veel meegemaakt en hij verschuilt zich door altijd dronken te zijn. Ook kan hij niet echt van iemand houden.
Interessant: Normaal lees je altijd boeken over een hoertje maar ik had nog nooit een boek over een hoerenloper gelezen.

Samenvatting

Deze samenvatting heb ik van leerlingen.hetassink.nl gehaald dus ik neem aan dat het een goede samenvatting is.
De samenvatting is een aangepaste versie naar een samenvatting van www.collegenet.nl

Deel 1: Ik heb nog twintig paarden in Berlijn

De vader van Arnon handelde in postzegels, althans dat vertelde hij aan moeder en Arnon. Als vader op reis ging mocht Arnon vaak mee. De reizen duurden maar kort, een of twee dagen. De vader ontmoette dan mensen in cafés waar veel wodkaatjes gedronken werden. In de trein aten vader en zoon koosjere worstjes, maar vaak aten ze ook niet-koosjere worst en poffertjes en gebak. Toen de vader dood was werd inderdaad een kluis vol kostbare postzegels gevonden. Ze waren wel een hoop waard, maar het waren er minder dan Arnon verwacht had. Vader bleek in Berlijn ook een rijschool voor gehandicapten te bezitten. Er moest elk jaar geld bij omdat er geen hond meer naar die rijschool kwam. Op advies van de notaris werd de rijschool verkocht. Vader werd in Israël begraven omdat zich daar de zus van Arnon bevond. Die kon niet naar Amsterdam vliegen omdat zij 9 maanden zwanger was. Na de begrafenis zat de familie een week lang op dozen en at bonensoep. Die werd gekookt door de vrienden van de zus omdat je zelf niet mag koken als je in de rouw bent.

Deel 2: Rosie

Martinimartin
Arnon had zijn haren kortgeknipt en strak achterovergekamd om te lijken op de acteur die in 'Tender is the night' speelde. Met school ging hij op werkweek in Someren. Het was ten tijde van het wereldkampioenschap voetbal in Mexico en Arnon voelde zich Maradonna. Op weg naar een klokkenmuseum viel Arnon van zijn fiets af. De kniewond moest hij zelf verzorgen. Rosie hielp hem de kiezelsteentjes eruit te trekken, een goor werkje, net als het vervangen van het verband. Er werden weddenschappen afgesloten wie het meest kon drinken van de Martini die in grote hoeveelheden was ingeslagen in de supermarkt. Martin ging door tot ander halve fles en verdiende daarmee de bijnaam 'Martinimartin'. De leraren dronken minstens evenveel, met name meneer Diels. Die dronk de hele dag jonge jenever en vanaf vier uur ook biertjes. Arnon neemt geen asperges mee naar huis zoals de anderen. Zijn ouders kunnen wel voor hun eigen asperges zorgen. In Amsterdam was het net zo heet als in Someren, dus ging de groep scholieren naar Zandvoort waar ze voetbalden. Thomas bedacht een weddenschap die erop neerkwam dat wie twee flessen Martini dronk met de verleidelijke Natasja mee mocht. Het lukte Martin en het tweetal verdween de duinen in. De rest speelde voetbal, waarbij Arnon het mooiste doelpunt van zijn leven scoorde. Martinimartin en Natasja kwamen niet terug. Na die dag wilde Natasja niets Meer met Thomas en Martinimartin te maken hebben. Later heeft Arnon zich afgevraagd waarom Natasja die dag voor de jongens zoveel mooier leek te worden. Als hij nu foto's uit die tijd bekijkt, is ze een gewoon meisje met een wat grof gezicht.

De oesterbar
Op een dag bekende Rosie tegenover Arnon dat ze 'Yasma' was. Sinds enige tijd ontving Arnon namelijk brieven van ene 'Yasma'. De brieven waren in het Engels en aangezien hij daarin slecht was, begreep hij de helft niet. Rosie en Arnon besloten in de 'Oesterbar' te gaan eten. Ze aten vorstelijk, maar hadden geen geld om te betalen. De obers waren eerst vriendelijk, toen argwanend en uiteindelijk belden ze de vader van Arnon zijn bed uit om hem de rekening te laten voldoen. Vader arriveerde per taxi en het Arnon naar huis lopen. Eenmaal thuisgekomen zaten zijn ouders beiden nog op. Moeder was woedend. Zij gooide de helft van het servies kapot, maar dat was niet ongewoon. Zij schold Arnon de huid vol en besloot dat hij maar eens een paar weken naar zijn zus in Israël moest gaan om 'tot rust te komen'. De week voordat Arnon zou vertrekken sprak hij elke dag met Rosie af op het terras van Le Berry. Op de dag van de voetbalfinale Argentinië! -Duitsland dronken zij bessenijs bij het Centraal Station. 'Toen Argentinië had gewonnen, moest ik haar kussen.'

Den Haag Mariahoeve
De dag voor het vertrek bracht het tweetal door in Den Haag. Ze zaten op terrasjes en praatten over van alles. Ook over de Engelse songteksten die Rosie overschreef en aan Arnon opstuurde. In het begin had hij die teksten niet zo goed begrepen. Dat had alles te maken met de lessen Engels die mevrouw De Wilde op het Vossius-gymnasium gaf. Mevrouw De Wilde kon absoluut geen orde houden. Arnon maakte daar gretig gebruik van, organiseerde sinaasappelgevechten en was tijdens een inhaalproefwerk in de gordijnen gaan hangen, die afscheurden. De rector en de conrectrix spraken Arnon ernstig toe en zeiden bezorgd te zijn over zijn toekomst. Nu nog heeft hij een hekel aan mensen die zich zorgen om hem maken. Rosie en Arnon kochten elk een kilo snoep. Daarmee gingen ze naar station Mariahoeve. Geld om iets anders dan snoep te eten hadden ze niet meer, dus aten ze snoep. Rosie werd misselijk. Uit balorigheid ging ze daarna allerlei dingen uit haar tas op de rails gooien. Op de terugweg maakten ze even ruzie. Toen dat was bijgelegd, beloofde Arnon haar allerlei 'idiote dingen'. In Israël woedde in het huis van de zus een kakkerlakken plaag. Arnon bracht een dag op bed door in een plas yoghurt die zou moeten helpen tegen verbranding. 's Avonds ging hij naar een café om de hoek waar je dollars kon wisselen en cassetterecorders kopen.

Apotheek
Na de vakantie ging Arnon werken in de apotheek van een man die hij uit de synagoge kende. Hij moest medicijnen rondbrengen. Vaak leverde hem dat fooien op, maar meestal moest daar iets extra's voor worden gedaan. Zo was er de vrouw die wilde dat hij haar via opat. Daarvoor kreeg hij dan twintig gulden. Een oude kale man die luiers voor volwassenen nodig had wilde dat Arnon zou wachten totdat de twee vogels in een kooi zouden gaan zingen. Er was ook, de oude mevrouw Cohn die Arnon steeds een kwartje gaf dat hij vervolgens in het blauwe busje van het Joods Nationaal Fonds moest storten. De apotheker vond dat Arnon te langzaam bezorgde en toen hij op een keer al zijn wisselgeld gebruikt had om te bellen met Rosie die hij sinds zijn reis naar Israël niet meer gezien had, werd hij ontslagen. Zijn moeder barstte in woede uit toen zij van het ontslag hoorde. Er sneuvelde weer servies. Vader nam het allemaal laconiek op, maar die had dan ook al anderhalve fles wijn op en ook heel wat borreltjes.

Apollohotel
Elke maandag spraken Rosie en Arnon om zeven uur af in de bar van het Apollohotel. Op een van die avonden heeft Rosie verteld van de natuurkundeleraar meneer Eisenring. Rosie had met hem een nummer gezongen tijdens het café-chantant dat ieder jaar op het Vossius werd georganiseerd. Een paar maal had hij haar mee uit eten genomen en in de auto gekust. Zij was ook bij hem thuis geweest. Dat had niet lang geduurd want hij was bang geweest dat 'het' uit de hand zou lopen. Na de uitvoering was Rosie voor meneer Eisenring weer een anonieme leerling geworden. Arnon heeft niet zulke spannende verhalen. Hij weet te vertellen dat Thomas tijdens de gymles altijd zijn puisten uitkneep. Rosie heeft wat geld verdiend in een ijsbar in de Van Woustraat. Ze besloten het geld te gebruiken voor een buitenlandse reis. Eigenlijk zou het reisdoel een verre stad moeten zijn, maar het geld is slechts toereikend voor Antwerpen.

Antwerpen
De bar mitswa van Arnon was goed verlopen. Weliswaar had hij nauwelijks Hebreeuws geleerd, maar hij wist nu wel hoe je iemand echt kon haten, namelijk mevrouw Mohnstein die geprobeerd had hem Hebreeuws bij te brengen. Vader was erg nerveus geweest voor de plechtigheid. Hij had meer gedronken dan ooit. 'Mijn vader had de dag voor mijn bar mitswa nauwelijks geslapen en hij zag er in de synagoge uit zoals prins Claus, alleen dan nog veel erger.' (Blz. 52) De dag na Grote Verzoendag zou Arnon met Rosie naar Antwerpen vertrekken. Hij vertelde het zijn moeder die daarop prompt de pan met haringsalade die altijd op Grote Verzoendag werd gegeten, weggooide. Vader had sinds de bar mitswa de gewoonte ontwikkeld zich regelmatig in de badkamer op te sluiten. Vlak voor middernacht kwam hij er uit en bekeek de foto van Rosie. Hij stelde vast dat het een mooie meid was, dat Arnon niet haar eerste vriendje was en ook niet haar laatste vriendje zou zijn. Voor het vertrek naar Antwerpen bezocht Arnon de moeder van Rosie. Die vond het wel eng dat twee kinderen van vijftien jaar samen naar het buitenland gingen. In Antwerpen was het niet gemakkelijk om een hotel te vinden. Alles was vol. Uiteindelijk vonden ze een dure kamer met gaten in de gordijnen en het tapijt. Rosie stond erop de bedden te verplaatsen wat nogal veel voeten in aarde had. Na een avond vol verveling en slechte pizza's, vielen ze uiteindelijk in elkaars armen in slaap. Arnon ging de volgende morgen als eerste onder de douche, ondanks protesten van Rosie. De volgende dag werd voor een groot deel in de tram doorgebracht, want het regende en Rosie had geen zin in een museum. Later gingen ze schuilen in een 'gambling-hol' en mosselen eten in een chique restaurant. Rosie wilde een liveshow zien, maar die was niet te vinden zodat ze maar weer teruggingen naar het hotel. Arnon ging de volgende dag alweer als eerste onder de douche. Het kon hen nu niets meer schelen dat het behang, het plafond en de deur flink nat werden. Ze zouden toch niet meer terug komen op deze kamer.

Onder de dennenboom
De weken daarna zag Arnon Rosie bijna alleen in café 't Lusthof. Daar bracht Arnon een groot deed van de dag door want hij spijbelde vrijwel permanent. Zijn lerares Nederlands, mevrouw Haaseveld, maakte zich zorgen over hem en vroeg hem of zijn ouders al wisten dat zijn kerstrapport een ramp zou worden. Het kon hem allemaal niets schelen. Hij wist maar een paar dingen zeker: hij zou met Rosie trouwen, een kind krijgen en in Berlijn gaan wonen. Maar later had hij zoveel andere dingen ook zeker geweten, bijvoorbeeld dat hij dood wilde. Rosie zou bij Arnon thuis langskomen, maar moeder was nog niet vertrokken en Rosie zou wachten in de achtertuin onder de dennenboom. Toen hij haar eindelijk kon binnenlaten, was ze verkleumd. De derde maal dat Rosie zo lang moest wachten, was ze weggegaan omdat ze dacht dat haar voeten zouden bevriezen.

4320 minuten
Op initiatief van Rosie sprak het tweetal af dat ze op zaterdag 22 november zouden neuken. Dat was vijf dagen later. De afspraak werd gemaakt in een van de diepe portieken aan de Apollolaan. Voordat de zaterdag aanbrak, telden ze regelmatig de minuten die nog moesten verstrijken. Op school werd de situatie er niet beter op. Arnon had een paar bladzijden uit het klassenboek verwijderd en nooit vermoed dat men nu een schoolpsycholoog zou inschakelen. Voor straf moest hij twee weken bladeren prikken. Ze waren goed in het verzinnen van dat soort karweitjes op het Vossius. Al een tijdje waren Rosie en Arnon bezig met het verkopen van hun schoolboeken om aan geld te komen. De afschuwelijkste, Getal en Ruimte en Chemie in theorie en praktijk waren het eerst aan de beurt geweest. Nu waren de boeken op. Ze verwierpen het idee om boeken uit de tas van medeleerlingen te stelen en te verkopen. Ik zag al twintig schoolpsychologen op een rij zitten. Artsen zonder grenzen zouden ze op me af sturen, als het moest. Om me helemaal gek te maken.'

Neuken
Ze hadden afgesproken bij De Rode Leeuw, een plek waar ze elkaar nog nooit eerder hadden ontmoet en nooit meer zouden ontmoeten. Die ochtend was Arnon nog met zijn moeder meegegaan naar de synagoge. Hij had zijn haar rood geverfd, waarvoor zijn moeder zich verschrikkelijk schaamde. Toch had ze liever dat hij met geverfd haar meekwam, dan helemaal niet. Op zaterdagmiddag kwam mevrouw Weinbaum, een vriendin van moeder, altijd langs. Ze sprak over niets anders dan ziektes, haar ziektes. Een paar jaar later zou ze net zolang aandringen bij het AMC tot ze werd opgenomen, op de psychiatrische afdeling wel te verstaan. Die middag wilde moeder ook een verhaal kwijt. Ze vertelde dat ze vroeger niet oud en lelijk was geweest. Ze was zo mooi dat ze allemaal achter haar aan liepen. Zelfs in Birkenau was ze de mooiste gebleven. Ze werd daar bijna nooit geslagen. 'Ze gooiden worst naar me toe, omdat ik zo mooi was. Hele dikke plakken.' Arnon zocht zijn mooiste broek uit. Dat was wel de broek die hij al veertien dagen aan had. Rosie verscheen in een nieuwe jurk die zij die middag had gekocht. Ze dronken en maakten samen een goor stripverhaal. Daarna gingen ze naar een disco. Daar had Arnon eigenlijk een hekel aan, maar op deze dag kon hij Rosie niets weigeren. Uiteindelijk kwamen ze in een nachtcafé terecht waar ze behoorlijk dronken werden van de cocktails. De wandeling naar het huis van Rosie was dan ook zeer moeizaam. De trappen op leek bijna een onmogelijke opgave. Rosie plaste in haar broek en Arnon gaf over. Op de kamer van Rosie bekende Arnon dat hij geen condooms had; de automaten waren leeg geweest, of stuk. Nadat ze geneukt hadden ging Rosie zich met zout water spoelen en stond Arnon voor het raam naar het plein te kijken.

Even Shoah kijken
De moeder van Arnon was verschrikkelijk ongerust geweest over zijn wegblijven. Arnon realiseerde zich dat het nu 23 november was en dat alles nu anders moest zijn. Bovendien was zijn vader enkele dagen later jarig. Ze brachten die dag door met gasten en toen die allemaal weg waren, serveerde moeder, zoals elk jaar, rundertong. Op school werd naar de film Shoah gekeken. Arnon hoefde daar niet bij te zijn van zijn geschiedenisleraar. Hij greep de kans aan om nooit meer bij geschiedenis te verschijnen. Het kerstrapport was inmiddels gearriveerd en had voor de nodige commotie gezorgd. Toch gaf de school hem nog een kans tot mei. Maar in die maand hebben ze hem toch van school geschopt. Hij had het te bont gemaakt door een alternatief schoolblaadje uit te brengen. Zelfs leraren hadden het gekocht, maar volgens de rector stonden er obsceniteiten in. Vlak daarna had hij ook gerommeld met de koffiemachine en was door de conciërge betrapt. Arnon liep naar huis en dacht aan Rosie, wat ze wel en niet gedaan hadden. Hij had nogal wat jonge jenever op en daarvan raakte hij aan de 'kladderadatsch'.

Deel 3: Walk like an Egyptian

Arnon bevond zich met zijn vader in een van de cafés bij de Beethovenstraat. Vader zat in een rolstoel. Af en toe viel hij daaruit en dan moest hij weer overeind geholpen worden. De lange haren van vader waren voor zijn ogen gegleden en zijn bovengebit zat, zoals gewoonlijk niet goed. Vader dronk nog steeds. Arnon bestelde regelmatig een biertje voor hem, hoewel de barman hem waarschuwde dat dat niet verstandig was. Vader kon zichzelf niet meer verzorgen sinds zijn ziekte. Er kwam iedere ochtend iemand langs om hem te scheren, iets wat eigenlijk de taak van Arnon was, maar dat niet kon omdat hij dan te laat op kantoor kwam. Op zondagmiddag moest hij eigenlijk met vader door het Beatrixpark wandelen, maar in plaats daarvan zocht hij altijd de kroeg op. Vader vroeg waar 'het schijthuis' was. Dat taalgebruik was voor zijn ziekte ondenkbaar geweest; de dokter had iets gemompeld over persoonlijkheidsverandering. Overigens luisterde Arnon al maanden niet meer naar de dokter. Vader en zoon vertrokken, waarmee Arnon meteen ontsnapte aan het dronken loeder dat naast hem aan de bar had gestaan en ook nog zogenaamd per ongeluk de mannen-wc was binnengekomen. Arnon dacht op de terugweg aan de maandag wanneer hij weer op kantoor moest zijn. Hij zou eigenlijk, nu hij 19 jaar was, in zijn leven moeten ingrijpen, bijvoorbeeld door zijn vader van de brug af te laten glijden. Daar zag hij maar vanaf. Vader begon te zeuren dat hij moest 'pissen'. De lik' negeerde hem en dacht met plezier aan de manager op zijn kantoor. De man liet hem regelmatig panty's kopen bij de Bijenkorf. Uiteindelijk zou hij net zoals Arnon ontslagen worden, maar ze zouden elkaar blijven ontmoeten. Eens in de drie maanden aten ze samen in Scala della Pasta om daar wetenswaardigheden over hoeren uit te wisselen. Het moeilijkste gedeelte van de uitjes met vader was het hoogteverschil van 50 centimeter dat moest worden overbrugd om hem weer in het huis te krijgen. Ook deze keer lukte het maar moeizaam. Vader riep nog steeds dat hij moest plassen, maar eerst moest en zou hij zijn papje eten dat moeder voor hem had klaargemaakt. Dat papje zou een traditie worden die zelfs in het ziekenhuis werd voortgezet. Uiteindelijk zou vader stikken in het papje. Moeder was bang geweest dat hij zou verhongeren en uiteindelijk was hij niet verhongerd, maar gestikt. 'Verdronken in het eten. Dat zei de dokter: "U moet zich voorstellen, het was een verdrinkingsdood."' (blz. 109) Arnon besluit op deze zondagnamiddag nog maar een paar paracetamol te nemen omdat hij zich beroerd voelt en zo niet in staat is zijn vader een papje te voeren. Inmiddels was Marga gearriveerd, een negerin van de wijkverpleging. Arnon en zijn moeder konden vader niet in bed tillen. Met hulp van de wijkzuster die vader ook waste, ging dat wel. Terwijl de waspartij aan de gang was, dronk Arnon nog maar een paar glazen wijn. Daar was genoeg van in huis. Vader maakte schunnige opmerkingen tegen Marga en kneep in haar borst. Ze pikte dat niet en riep Arnon ter verantwoording. Die probeerde de aandacht wat af te leiden door te vragen of Marga het nummer 'Walk like an Egyptian' dat net op de radio gespeeld werd, een leuk lied vond. Dat vond ze niet. Moeder werd erbij geroepen en dat bevorderde vaders gedrag niet bepaald. Hij noemde Marga een 'geil varkentje' en schreeuwde verder dat hij naar het schijthuis moest. De ruzie die moeder nu maakte met de wijkverpleegster liep naar een hoogtepunt, maar werd onderbroken toen vader 'als een paard' op de vloer poepte. Op het Perzisch tapijt, OP de schoenen en de broek van Arnon. Die vertrok onmiddellijk k naar de wc om daar zijn maag leeg te kotsen. Hij weigerde om thuis te blijven. Hij liep tot I uur in de stad en dacht aan Nicola, een vriend van vader die Arnon altijd 'Laternchen' genoemd had. Zo had deze man, afkomstig uit Boedapest, de eerste vrouw die hij ooit begeerde, ook genoemd. Met haar had hij in de oorlog toen hij kok was, altijd een gang langs de gewonden van de dag gemaakt. Zij die een kans hadden om te overgeven kregen wat extra soep. Zij die stervende waren ook. De stervenden hadden Nicola vaak in vertrouwen genomen en hem gevraagd een brief te sturen naar een moeder of een of meer geliefden. Toen Arnon om II uur thuis kwam was moeder bezig vader biefstuk te voeren. Vader keek ernaar alsof het vergif was.

Deel 4: De meisjes

Houtlijm
In de bar van het Okura ontmoette Arnon een man die meedeelde dat hij de chauffeur van zijn vriendin was. Hij moest houtlijm naar Polen brengen in een oude Opel Kadett. De Polen waren gek op houtlijm en voor de man verdiende het aardig. De man dronk alleen maar koffie en waarschuwde Arnon die wodka bestelde dat je voor een wodka in het Okura een halve fles bij Gall & Gall kon kopen. Vlak voordat de man wegging wees hij naar iemand die aan de andere kant van de bar was gaan zitten. 'Animeermeisje," zei hij, "dertig flessen bij Gall & Gall."

Tina
Arnon zou zij n moeder nooit alleen laten op seideravond, maar nu zat hij nog in de kroeg en liet zich verleiden tot cynische opmerkingen. Iemand had gevraagd om de soep van de dag en als antwoord gekregen dat er geen soep van de dag was. Alleen soep van het jaar,...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.