1. Inleiding.

Dit is mijn MCV-scriptie over de uitbreiding van de Europese Unie.
Dit verslag heeft als doel aan te geven wat er allemaal komt kijken bij de uitbreiding van de EU.
Dit zijn de belangrijkste vragen:

• Hoe is de EU ontstaan?
• Wat gebeurt er binnen de EU?
• Wat is het doel van de EU?
• Wat komt er bij de uitbreiding van de EU allemaal bij kijken?
• Wie zijn de kandidaat-landen?
• Wat zijn de voor- en nadelen van de uitbreiding van de EU?
• Hoe staat het met de toetreding van Polen?

De opbouw is als volgt:
In de eerste drie hoofdstukken vertel ik over de EU, in het vierde hoofdstuk vertel ik specifiek over de uitbreiding van de EU en in he vijfde hoofdstuk vertel ik over de algemene informatie over Polen en de toetreding van Polen. En in het laatste hoofdstuk geef ik mijn conclusie over deze MCV-scriptie.

2. De Europese Unie.

2.1 geschiedenis en verdragen.

In europa zijn veel oorlogen gevoerd. Meestal ging het om schermutselingen tussen legers van een paar landen onderling en hadden de burgers er niet zoveel last van. In de 20e eeuw verandert dat. Twee wereldoorlogen zijn in Europa begonnen: de Eerste Wereldoorlog in 1914, de Tweede Wereldoorlog in 1939. Deze oorlogen zijn anders dan de oorlogen daarvoor. Het gaat niet meer om conflicten tussen buurlanden of landen in dezelfde regio; landen uit de hele wereld doen mee. De legers zijn veel groter dan voorheen en de wapens worden steeds dodelijker. De belangrijkste verandering is misschien wel het feit dat niet alleen soldaten slachtoffer zijn van de oorlogshandelingen, maar ook gewone burgers. Daarnaast zijn ook verschillende groepen burgers doelbewust vermoord, zoals de joden. Zes miljoen joden zijn in de Tweede Wereldoorlog in concentratiekampen omgekomen. Maar ook politieke tegenstanders, zigeuners, gehandicapten en homoseksuelen worden vermoord. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog is het voor iedereen duidelijk dat een dergelijke oorlog voortaan voorkomen moet worden. De wereldleiders komen bijeen om daarvoor de Verenigde Naties op te richten. Binnen Europa zelf, waar de twee wereldoorlogen tenslotte begonnen zijn, zoekt men ook naar mogelijkheden om vrede en welvaart te garanderen.

2.2 Samenwerking.

Mogelijkheden voor vrede en welvaart ziet men in samenwerking. Een aantal voormalige vijanden, Duitsland en Italië aan de ene kant en Frankrijk, België, Nederland en Luxemburg aan de andere kant, proberen afspraken te maken op diverse terreinen: economie, politiek en militaire zaken. De gesprekken over politieke en militaire samenwerking mislukken. Maar de gesprekken over de economische samenwerking vergaan goed. De samenwerking wordt in verschillende verdragen vastgelegd. Het aantal landen dat deelneemt aan deze samenwerking breidt zich in de loop der jaren uit van 6 tot 15 nu en waarschijnlijk 21 in de toekomst. De verdragen zal ik nu uitleggen.

2.3 Kolen en staal (1950).

Op 9 mei 1950 presenteert de Franse minister van Buitenlandse Zaken, Robert Schuman, een plan dat ontworpen is door Jean Monnet.
Zij willen de kolen- en staalindustrie van afzonderlijke Europese landen onder één gemeenschappelijk bestuur plaatsen. Kolen en staal waren toen even belangrijk voor de economie als olie nu. Kolen en staal waren ook onmisbaar voor de wapenindustrie. Door deze industrieën onder één bestuur te plaatsen, kunnen de landen elkaar steunen bij het herstellen van de oorlogsschade en elkaar controleren als het gaat om het maken van wapens.
Frankrijk, Duitsland, Italië, Luxemburg, België en Nederland hebben interesse voor het plan: zij richten de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS) op.
Belangrijk hierbij is de instelling van de Hoge Autoriteit. De Hoge Autoriteit wordt verantwoordelijk voor het beleid van de EGKS. Hierin zitten geen vertegenwoordigers van de regeringen, maar mensen die uitgekozen zijn op grond van hun kwaliteiten.
De betekenis van het EGKS-Verdrag is dat voor het eerst in Europa regeringen een stukje van hun macht afstaan aan een organisatie die boven hen staat. Daarom wordt de EGKS een supranationale organisatie genoemd.

2.4 Verdragen van Rome (1957).

De Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken Beyen stelt voor om de samenwerking niet te beperken tot alleen kolen en staal, maar uit te breiden tot de hele economie.
Dit leidt tot twee nieuwe verdragen die in 1957 in Rome ondertekend worden:

1. Euratom.
2. Europese Economische Gemeenschap (EEG).

De Euratom is een samenwerkingsverband voor vreedzaam gebruik van kernenergie.
De EEG is een samenwerkingsverband voor de gehele economie.
Het EEG-verdrag is verreweg het belangrijkste van de twee verdragen. Voor 1957 was handel drijven door belemmering van de grens niet goed mogelijk. Als iets hier bijvoorbeeld goedkoper was dan in België dan moest je aan de grens zoveel invoerrechten betalen dat het alsnog even duur werd als in België. Daardoor werd er veel gesmokkeld en bij de bestrijding van de smokkelaars vielen zelfs doden. Door de EEG vielen de invoerrechten weg en dus ook de smokkel.
In 1967 worden de EGKS, Euratom en EEG samengevoegd tot de Europese Gemeenschap (EG).
Het gebied waar de Europese samenwerking het meest merkbaar is, is de landbouw. Na de Tweede Wereldoorlog is de landbouw in Europa nog steeds kleinschalig. Er zijn veel kleine boeren en de EG spoort ze aan om met hun kleine bedrijven te stoppen en om te investeren in grote landbouwbedrijven waar niet meer met de hand gewerkt wordt maar met machines.
De boerenbedrijven worden zo productief, dat er grote overschotten ontstaan, men spreekt van de boterberg, de wijnplas en de melkzee. Verreweg het meeste geld van de EG gaat op aan subsidies voor de landbouw. Vanaf de jaren zeventig probeert men de overschotten te beperken. De periode 1970-1985 is moeilijk. Met de wereldeconomie gaat het slecht en daardoor gaat het ook slecht met de EG. Door de toetreding van zes landen (Verenigd Koninkrijk, Ierland, Denemarken in 1973, Griekenland in1981 en Spanje en Portugal in 1986) zijn er nu 12 landen lid. De samenwerking loopt moeizaam, omdat elk van de 12 landen besluiten kan blokkeren met een tegenstem.

2.5 Europese Akte (1987).

De landen van de EG spreken met elkaar af om maatregelen te nemen die de laatste grensbelemmeringen moeten wegnemen. Deze afspraken worden in 1987 vastgelegd in de Europese Akte.
Het doel van deze akte is om in 1992 één grote gemeenschappelijke markt te hebben zonder belemmeringen. En dat is gelukt, je kunt nu zonder je paspoort te laten zien door alle landen van de EG reizen. Ook mag je goederen en kapitaal van het ene land naar het andere vervoeren.
Maar één probleem blijft bestaan: alle landen hebben verschillende muntsoorten. Als je van het ene land naar het andere gaat en je geld wisselt of opneemt merk je dat het geld kost, bedrijven zijn met die omruiling handenvol geld kwijt. Nog lastiger is dat munten ten opzichte van elkaar in waarde veranderen. Met één munt voor heel Europa, heb je dat soort problemen niet meer. De afspraak over één munt, maar ook afspraken over meer politieke samenwerking worden vastgelegd in een nieuw verdrag: het Verdrag van Maastricht.

2.6 Verdrag van Maastricht (1992).

In dit verdrag zijn de volgende afspraken vastgelegd:

• alle afspraken uit eerdere verdragen worden gehandhaafd. Toegevoegd worden de maatregelen om te komen tot één muntsoort, extra bevoegdheden voor het Europees Parlement en de invoering van speciale rechten voor alle Europese burgers. Besluiten worden, op enkele uitzonderingen na, met meerderheid van stemmen genomen. Geen enkel land kan meer in zijn eentje besluiten tegenhouden.
• Samenwerking op het gebied van buitenlands- en veiligheidsbeleid. Elk land behoudt wel het recht om besluiten tegen te houden.
• Afspraken over binnenlandse zaken en justitie. Voor het eerst spreken de landen met elkaar over problemen als drugshandel, asielzoekers, grensoverschrijdende criminaliteit en dergelijke onderwerpen. Dit gaat alleen niet van een leien dakje. Vooral tussen Nederland en Frankrijk zijn er felle discussies over het drugsbeleid.

Voortaan spreekt men niet meer over de EG, maar over de Europese Unie (EU).
Het Verdrag van Maastricht is een belangrijk verdrag omdat er nu een politieke en economische samenwerking is.

2.7 Verdrag van Amsterdam (1997).

Het meest recente verdrag van de EU gaat over werkgelegenheid. De EU landen spreken in Amsterdam af om meer samen te werken op het gebied van werkgelegenheid met als doel meer mensen aan een baan te helpen. Tegelijkertijd spreekt men af om het Europees Parlement meer macht te geven, zodat het parlement de besluiten die genomen zijn beter kan controleren. Ook maken de EU landen afspraken om onderhandelingen te beginnen met landen uit Midden- en Oost-Europa die lid willen worden van de Europese Unie.

2.8 Invoering van de Euro (2002).

De euro is al vanaf 1 januari 1999 de officiële munt voor Nederland en de andere Europese landen. Vanaf die datum ging de Economische en Monetaire Unie van start.Tot 1 januari 2002 bestond de euro alleen op papier, er kon wel zaken mee gedaan worden en ook konden er rekeningen in euro’s geopend worden. Pas vanaf 1 januari 2002 kwamen de euro munten en bankbiljetten in de omloop, vanaf dat moment kun je in Nederland, België, Duitsland, Finland, Ierland, Frankrijk, Luxemburg, Italië, Spanje, Oostenrijk en Portugal met de euro betalen.
De elf landen waar de euro werd ingevoerd, voldeden aan de toetredingseisen tot de Economische en Monetaire Unie (EMU). Zij moesten daarvoor hun wetten en regels aanpassen en een lage inflatie, een lage rente, een stabiele munt en gezonde overheidsfinanciën hebben. Het Verenigd Koninkrijk, Denemarken en Zweden hebben vooraf aangegeven niet te zullen deelnemen, en Griekenland voldoet tot nu toe niet aan de eisen.
De belangrijkste reden voor de invoering van één gemeenschappelijke Europese munt is dat er een eind moest komen aan de schommelende wisselkoersen, die vormden namelijk een hinder voor de internationale handel. Als een wisselkoers plotseling daalt of stijgt kan erg nadelig zijn voor bedrijven, ze proberen zich wel in te dekken tegen koers risico’s maar dat kost veel en die kosten worden doorberekend naar de consument, als de koerswisselingen verdwijnen scheelt dat voor de bedrijven en de consument.
Een andere reden is dat de euro een belangrijke valuta kan worden op de wereldmarkt dankzij het grote gebruiksgebied, dat is gunstig voor de financiële sector en voor het bedrijfsleven in Europa.
Tenslotte is het voor de consumenten makkelijker om prijzen te vergelijken, ook hoeven de consumenten geen kosten meer te maken om geld te wisselen naar een andere valuta, en ook zijn er bij het pinnen in het buitenland geen extra kosten aan verbonden.
Wel is het even wennen aan de nieuwe valuta, hoewel het aantal bankbiljetten het zelfde is gebleven zijn er meer munten bijgekomen. Ook vinden de meeste mensen en bedrijven de euro centen vervelend en vooral portomonnee vullend, ook lijkt alles een stuk duurder geworden. Volgens peilingen zijn horeca gelegenheden en boodschappen aanzienlijk in prijs gestegen, lidl en aldi zijn even duur als voor de euro. Veel mensen willen de gulden weer terug.
Het euro teken is geïnspireerd op de Griekse letter epsilon en verwijst daarmee naar de klassieke oudheid en de bakermat van de Europese beschaving. Het teken refereert ook aan de letter E, de eerste letter van het woord Europa. De twee evenwijdige lijnen symboliseren de stabiliteit van de euro.

3. Onderdelen van de EU

3.1 De instellingen van de Europese Unie.

De Europese Unie is te vergelijken met een groot land, net als elk land heeft de EU een ministerraad en een parlement. Ook heeft de EU een eigen rechtbank. De ministerraad heet de Raad van Ministers, het parlement is het Europees Parlement en de rechtbank heet het Europees Hof. De EU heeft ook een instelling die elk ander land niet heeft, namelijk de Europese Commissie. Andere instellingen die er ook zijn binnen de EU zijn de Europese Raad, de Europese Rekenkamer en de Europese Centrale Bank.

3.2 Raad van Ministers.

De Raad van Ministers bestaat uit alle ministers uit alle EU-landen. De verschillende ministers hebben allemaal hun eigen werk in hun eigen land, ze zijn dus niet continu beschikbaar voor het werk binnen de EU. Alle ministers komen niet tegelijk bij elkaar maar per onderwerp, als er bijvoorbeeld over de landbouw gepraat moet worden komen alle landbouwministers bij elkaar.
De Raad van Ministers bepaalt of een wetsvoorstel uiteindelijk aangenomen wordt of niet. De stemmen van verschillende landen tellen niet even zwaar, een stem van een klein land zoals Nederland telt voor 5 en die van een groter land zoals Duitsland voor 10. Het totaal van alle stemmen is 87, een voorstel wordt aangenomen als er tenminste 62 van de 87 voor zijn. Voor enkele belangrijke beslissingen geldt dat iedereen voor moet zijn, bij zulke beslissingen is één tegenstem genoeg om het voorstel te verwerpen, dat noemen we een vetorecht.

3.3 Europese Commissie.

De Europese Commissie (EC) bestaat uit 20 commissarissen. Elk land heeft een commissaris en grote landen hebben er twee. De commissarissen zijn deskundige mensen met grote ervaring. Elke commissaris is verantwoordelijk voor een deel van het beleid. De commissarissen hoeven geen verantwoording af te leggen aan de regering van hun vaderland. Alleen het Europees Parlement kan de commissarissen ontslaan. De EC doet voorstellen aan de Raad van Ministers en het Europees Parlement. Deze voorstellen zijn gebaseerd op de EU-verdragen. Als de Raad van Ministers het voorstel heeft goedgekeurd, zorgt de EC ervoor dat het voorstel ook wordt uitgevoerd. De EC houdt ook in de gaten of de EU-landen de afspraken in de verdragen nakomen. Tot slot zorgt de EC ervoor dat bedrijven niet te groot worden om zo de concurrentie eerlijk te houden. De EC is eigenlijk het dagelijks bestuur van de EU.

3.4 Europees Parlement.

Het Europees Parlement (EP) mag in tegenstelling tot de Tweede Kamer in Nederland geen eigen wetten maken. Toch heeft het EP een belangrijke rol bij de totstandkoming van een wet. De Europese Commissie doet een wetsvoorstel aan de Raad van Ministers. Het hangt van het onderwerp van het voorstel af wat het EP hiermee mag doen. Bij sommige voorstellen mag het EP alleen adviezen geven, bij andere onderwerpen mag het EP voorstellen voor wijzigingen doen of zelfs een wijziging aanbrengen. Zo een wijziging noem je een amendement. Uiteindelijk moet de wet ook door het EP worden goedgekeurd.
Het EP heeft ook het recht om mee te stemmen over de toetreding van nieuwe leden en kan zelfs een toetreding van een land tegenhouden met een veto. Ook kan het EP de begroting afkeuren, zodat er geen geld meer uitgegeven worden, en de Europese Commissie in een keer ontslaan.
Met elke uitbreiding van de Europese Unie werd het parlement ook groter, nu telt het Europees Parlement 626 leden. Het aantal europarlementariërs per land verschilt, dat hangt namelijk af van het grootte van het land, Nederland heeft recht op 31 zetels.
Het parlement vergadert elke maand een week in de vergaderzaal in Straatsburg, alle voorstellen van de Europese Unie worden dan besproken. In Straatsburg beslissen de parlementariërs mee over de toekomst van Europa. de rest van de maand verblijven ze in Brussel, waar 20 commissies bezig zijn met tweedaagse minizittingen. In Luxemburg werken de meeste ambtenaren van het Europees Parlement, maar daar zijn geen parlementaire vergaderingen. De meeste belangrijke beslissingen die van belang zijn voor ons Europeanen worden door het Europees Parlement genomen, desondanks neemt de interesse voor de Europese Unie af, dat is te zien aan de lage opkomst bij de Europese verkiezingen. Het is belangrijk dat we blijven stemmen bij Europese verkiezingen, want veel van de Europese wetten worden op Nederland toegepast.

3.5 Europese Hof van Justitie.

Het Europese Hof van Justitie is de hoogste rechtbank in Europa. In het Europese Hof zitten 15 rechters, van elk EU-land één. Het Europese Hof moet ervoor zorgen dat alle landen van de EU zich houden aan de afspraken. Die afspraken komen uit verdragen die de landen zelf ondertekend hebben en de wetten die door de instellingen van de EU gemaakt zijn. De rechters hebben een moeilijke taak, het gebeurt namelijk regelmatig dat landen de verdragen op verschillende manieren uitleggen, de rechters moeten bepalen welke manier de juiste is.
Je kunt als burger niet zomaar naar de Europese rechter stappen. Als je van mening bent dat jouw regering zich niet aan de EU-afspraak houdt moet je eerst naar een rechter in je eigen land gaan, die zal uitleg aan het Europees Hof vragen en dan zijn oordeel vellen. Als je het niet eens...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.