De Beschrijving.

Primaire gegevens van het gelezen werk:

Auteur: Adriaan van Dis
Titel: Het Beloofde Land
Ondertitel: Een reis door de Karoo
Verschenen in: 1990
Aantal blz.: 119
Leestijd: 3 uur
Uitgelezen op: 3 september 2000

Verantwoording van de keuze:

Mijn oom en tante vertelden altijd vol enthousiasme over hun reizen naar Zuid-Afrika. Het Krugerpark, Johannesburg, de Kaap en vooral het leuke taaltje. ‘Nie te dig bij de afgron sta nie’. Ik wil zelf ook dolgraag een keer naar Zuid-Afrika en toen ik in de Zeeuwse Bibliotheek dit boek zag staan was de keuze al snel gemaakt.

Mijn verwachtingen vooraf:

Ik hou heel erg van reizen en omdat ik zo graag wil weten hoe het in Zuid-Afrika is, waren mijn verwachtingen vooraf nogal hoog. Ik hoopte dat het landschap goed beschreven werd en dat ik me helemaal kon inleven in het verhaal en de schrijver, wat hij allemaal ziet.


Samenvatting:

De ik-figuur logeert in Kaapstad bij Eva Landman. Haar familie woont al negen generaties in Zuid-Afrika. De familie is naar de Karoo getrokken, het grote binnenlandse plateau in het midden van de Kaapprovincie. Van de bediende van Eva, Sophie, hoort de ik-figuur over de omstandigheden waarin zij leeft. Ze moet elke dag een paar uur reizen in een volle en vuile trein van de township naar het huis van Eva. Ook haar huis is zeer primitief, maar Sophie vindt dat ze het goed heeft getroffen. Eva weet niets van de situatie van Sophie af. Als ze met de ik-figuur langs de township komt, haalt ze haar neus op. Ze reizen naar de Karoo om de familie van Eva te bezoeken. Eva waarschuwt de ik-figuur hier vooral niet teveel van te verwachten. De boeren in het gebied hebben het moeilijk, omdat er droogte heerst. Dat maakt de bewoners intolerant. De ik-figuur belooft dat hij "zal schrijven en zwijgen". Eva zegt echter: "Je moet kijken en niet zoveel vinden, aan meningen hebben wij geen gebrek".
De ik-figuur heeft moeite met de apartheid die heerst. Hij spreekt zwarten aan met 'U' en schudt ze netjes de hand. Dat is in Zuid-Afrika niet normaal en na een tijdje stapt ook hij van dit gedrag af. Eva en hij hebben vaak ruzies over de manier waarop zij over de apartheid denken. Eva maakte in haar dokterspraktijk altijd onderscheid tussen blank een zwart, maar kan zich dat nu niet meer voorstellen. Toch heeft ze nog veel ongegronde vooroordelen over de zwarten.
Op hun reis langs de familie van Eva komen ze veel verschillende mensen tegen, die allemaal hun eigen idee hebben over de veranderingen die in Zuid-Afrika te verwachten zijn. Eva vertelt veel over haar familie en over haar jeugd als blanke. Van oom Kobus, die dokter is, horen ze de verhalen over de angst voor een zwarte opstand en de eenzaamheid die heerst in de Karoo. Het bezoek aan oom Kobus en tante Steinie eindigt dan ook in mineur, een stemming die bij de ik-figuur op de terugweg aanhoudt. Bij het zien van het mooie landschap, schrijft hij: "Nu voel ik mijn tranen komen. O, leeg en prachtig land, zo moeilijk te delen".



De Verdieping.

Tijd en ruimte:

Het verhaal...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.