Uitgever: De arbeiderspers, Amsterdam
Druk: 2e druk, 1993
Pagina’s: 436 pagina’s
Genre: Roman, psychologische oorlogsroman

Eigen mening: (3 beoordelingswoorden)

-spannend. Het verhaal word erg levendig neergezet, en ik krijg een spannend maar vreselijk beeld van de WO2. De emoties zijn erg goed beschreven, en de gebeurtenissen zijn af en toe zo snijdend, dat ik me echt afvroeg: ‘hoe moet dit nu in hemelsnaam verder?”.

-langdradig. De gebeurtenissen werden behoorlijk gedetailleerd neergezet, waardoor ik af en toe de neiging had om het boek opzij te leggen, omdat het me te saai werd.
Ook is het een erg dik boek, waardoor het niet makkelijk lezen was, er was veel sprake van flashbacks en door elkaar vloeiende gedachtes van beide hoofdpersonen, soms wist ik niet van wie welke herinnering was. Het levensverhaal werd wel heel erg uitgebreid verteld.

-heeft me aan het denken gezet.Ik vond het boek spannend en aangrijpend. Het was spannend, omdat er in de oorlog van alles gebeurde. Ik vond het aangrijpend, omdat je ook merkt hoe erg de oorlog voor de Duitsers is geweest. Ik heb in dit boek de visie van een Duitser en een Nederlander gezien in de oorlog, en ik heb veel medeleven gevoeld met het duitse meisje. Alle schuld werd door de nederlandse op haar afgeschoven, en ten onrechte, want ze was wel duits, maar dat betekent niet dat ze het eens was met de ideeën van Hitler.
Ik ben me wel meer bewust geworden van het feit dat ik ook eigenlijk altijd al vooroordelen tegen de Duitsers heb, terwijl ik de oorlog niet eens mee heb gemaakt. Je gaat dat met zo’n boek wel beseffen, maar ik heb dankzij het boek wel veel meer begrip voor de Duitsers. Of dit de intentie van Tessa de Loo was toen ze dit boek schreef weet ik niet, het is echter wel wat ik van het boek ervaren heb.

-ontroerend. Het verhaal van deze meisjes die van elkaar gescheiden zijn en na tientallen jaren elkaar weerzien, maar vreemden voor elkaar zijn vind ik vreselijk. Het boek is erg ontroerend, toen het einde naderde kon ik mijn ogen niet droog houden!

-droevig.Dat aan het eind van het verhaal Anna, één van de twee hoofdpersonen overlijdt, vind ik vreselijk. Het is zowel een droevig einde als een mooi en opwekkend einde, want ze accepteren elkaar als zusters. Het is zo prachtig, dat je zowel kunt huilen als glimlachen.

Toevoeging:

Dit boek heeft denk ik een aantal duidelijke lessen die het de lezer wil leren. Daarvan is natuurlijk de belangrijkste dat je je vijanden lief moet hebben en zelfs voor de mensen waar je eigenlijk het meeste onbegrip voor hebt, moet proberen te begrijpen. Daarbij komt dat je een volk nooit over een kam moet scheren, want niet alle Duitsers waren Nazi’s. ieder mens heeft zijn eigen verhaal en pas op grond daarvan mag je iemand beoordelen.
De laatste levensles die ik uit dit boek haalde was Carpe Diem (Pluk de dag). Iedere dag kan de laatste zijn, dat zag je wel bij Anna en als je dan niet gezegd of gedaan hebt wat je eigenlijk zou willen, baal je flink. Nadat ze alles heeft verteld aan haar tweelingzus, die eindelijk begrip toont, is ze bereid om te sterven.

Samenvatting inhoud van het boek: De tweeling

Vooraf: het boek bestaat uit 3 delen.

• Interbellum
• Oorlog
• Vrede (Aprés le déluge encore nous)

Deel 1, Interbellum

De vierenzeventigjarige Lotte bevindt zich in het Thermaal Instituut in Spa voor een kuur tegen artrose. Tijdens de middagrust wordt ze wakker van een stevige Duits dame van haar eigen leeftijd. Ze antwoordt de vrouw in het Duits - dat zij heel goed spreekt omdat ze in Duitsland geboren is. Het blijkt dat de dames tweelingzussen zijn die op hun 6e jaar uit elkaar zijn gehaald. Anna vindt het heel leuk om haar zus weer eens te zien, maar Lotte vindt het niet bepaald fantastisch. Ze reageert met verwijten over de Duitsers die zes miljoen joden vermoord hebben en de oorlog begonnen zijn. Anna daarin tegen vertelt van de vernederingen en armoede van de Duitsers na de Eerste Wereldoorlog en herinnert Lotte er aan dat ook zij als Duitse geboren is.
De herinneringen van hun jeugd in Keulen komen weer boven. Hun moeder stierf aan borstkanker toen de meisjes 3 waren. Hun vader had toen al tbc en stierf 3 jaar later. Lotte, ook besmet met tbc, ging met tante Elisabeth naar Nederland om in het Gooi te gaan wonen bij het gezin van de zoon van tante Elisabeth, de familie Rockanje. Haar nieuwe vader had een moeilijk karakter. Hij hield van klassieke muziek en was aanhanger van het communisme. Ze heeft herhaaldelijk hem een pijnlijke dood toegewenst tijdens één van zijn vele woede-uitbarstingen. Tijdens de tijd toen ze moest genezen van tbc, schreef ze veel brieven naar Anna, maar die kreeg die nooit te zien. Na haar genezing groeide Lotte op als een echt Nederlands meisje. Tijdens een winter kwam ze onder het ijs terecht en werd ze met veel moeite weer tot leven gewekt. Sinds toen had ze moeite met praten. Ze kon wel goed zingen en zong in het radiokinderkoor. Ze kreeg zangles en een piano. Haar stiefvader belette haar het spelen door tijdens haar spel zijn beroemde grammofoon aan te zetten. Ook tegenover zijn vrouw en zijn andere kinderen gedroeg hij zich erg vervelend. Na een ongeluk was hij een tijd op de rand van leven en dood.
Hij herstelde toen de spanningen tussen de staten onderling toe nam. Lotte was van plan om Anna in Duitsland te bezoeken, maar door de oorlog ging dit aanvankelijk niet.
Anna werd door haar grootvader meegenomen naar zijn boerderij aan de Lippe. Ook woonde daar oom Heinrich en tante Liesl. Anna vond de overgang van stad naar platteland erg zwaar. Ze moest naar de rooms-katholieke kerk, waar Jacobsmeter pastoor was.(hij speelt overigens een zeer belangrijke rol in haar leven) Een paar jaar later stierf haar grootvader. Anna was gewend aan het boerenleven en dacht dat Lotte haar vergeten was. Oom Heinrich trouwde met Martha Honnekop, een baarbaarse vrouw. Martha was lui en bracht veel kinderen ter wereld. Het werk kwam op Anna neer, waardoor ze niet naar het gymnasium kon. Toen Anna 16 was zag ze bij een smid een foto van Hitler in de krant. Er ontstond een vriendschap tussen Anna en de smid die lid was van de NSDAP.
Oom Heinrich was tegen Hitler en tegen de vriendschap en mishandelde Anna daarom vreselijk. Zo erg zelfs dat Anna naar de dokter moest die constateerde dat haar baarmoeder was gedraaid. Pastoor Jacobsmeyer zorgde ervoor dat Anna naar een klooster kon. Daar herstelde ze helemaal, en ook met de ideeën van Hitler kon ze het absoluut niet meer vinden.
Omdat ze zo’n mooi meisje met blond haar en blauwe ogen was, werd ze gevraagd om in een toneelstuk van de Hitler-Jugend te spelen. Ze was een van de weinigen in het dorp die een goede Duitse uitspraak had. Toen Anna terug kwam in haar dorp was Hitler aan de macht gekomen en waren veel mensen in het dorp lid van een nazi-club. Kort daarna kon ze via de pastoor een opleiding als dienstmeisje voor de betere stand volgen.
Toen ze 21 jaar werd moest ze een document ondertekenen over het voogdijschap van oom Heinrich, ze tekende het zonder het te lezen. Maar in het document stond dat oom Heinrich jaarlijks verklaard had dat ze zwakzinnig was. Ook wam ze erachter dat ze onvruchtbaar was, door de afranseling door oom Heinrich. Later mocht ze in dienst bij een adellijke familie, als dienstmeisje. Ze had een erg armoedig en eenvoudig leven, ze kon niet liefhebben, en wantrouwde mensen door haar vreselijke jeugd.

Deel 2, Oorlog

Lotte ging op bezoek bij Anna om daar de jaarwisseling door te brengen. Lotte verwachte veel van de ontmoeting maar het werd een grote teleurstelling. Anna verweet zich zelf na het vertrek van Lotte dat ze zo koel tegen Lotte had gedaan. Ze kon gewoonweg niet tegen het feit dat er iemand voor haar was, er had nooit iemand van haar gehouden, en ze dacht dat het ook nooit zou gebeuren. Het bezoek was dus één grote ramp…
Tijdens een dans avond ontmoette Anna een soldaat uit Wenen, Martin Grosalie. Er ontstond een relatie die zich in het begin zou uiten in het sturen van brieven aan elkaar, omdat Martin naar het front ging. Na de Duitse aanval op Polen genoten ze samen van een vakantie. Toen Keulen werd gebombardeerd vertrok de familie waar ze werkte naar Oost-Pruisen. Anna ging de familie achter na in de winter van 1940/1941.
Eind 1941 had Martin verlof en vroeg haar met hem te trouwen. Het trouwen kon niet door gaan, maar Anna maakte wel kennis met de enigszins gestoorde moeder van Martin en zijn vader.
Toen ze terug bij haar werkgever was moest ze meeverhuizen naar een landgoed bij Berlijn. Een jaar later trouwde ze als nog met Martin. Anna was getuige van een samenzwering tegen Hitler in 1944. Martin kwam bij de Waffen-SS en adviseerde Anna naar Wenen te gaan; de Russen zouden spoedig in Pruisen zijn. In Wenen kreeg ze een bericht dat Martin was gesneuveld in de Eifel. Na een periode van depressies hielp de sociale dienst van de SS haar er weer een beetje boven op en zorgde voor werk.

Lotte leerde in de eerste maanden van de oorlog David de Vries kennen, die haar op de piano begeleidde. Een tijdje later werd David door de Duitse politie opgepakt en naar het kamp Buchenwald gestuurd. Ze hield veel van David, en ze waren al verloofd. Ze zocht haar steun bij zijn oudere broer: Ernst. Zijn familie dook bij de ouders van Lotte onder. Daarna kwamen meerdere onderduikers. Haar moeder werd ziek en ging naar het ziekenhuis. Na haar operatie kreeg ze extra voedselbonnen, maar die werden door Lotte's vader achtergehouden. Toen Lotte dit ontdekte kreeg ze de bonnen wel van hem, maar hij wist haar diep te kwetsen door te zeggen: "na al die jaren... nog steeds een echte moffin.". Toen ze een tekort aan voedsel kregen deed ook Lotte mee aan de voedseltochten, met alle avonturen vandien. Vlak voor het einde van de oorlog trouwde ze met de vioolbouwer Ernst Goudriaan. Eigenlijk hield ze nog steeds veel van David, maar dat heeft ze altijd weten te verbergen.
Ernst en Lotte kregen samen een kindje.

Deel 3, Vrede (Aprés le déluge encore nous)

De komst van de Amerikanen maakte een einde aan de oorlog voor Anna.
Na een korte tijd gevangen te hebben gezeten, werd Anna in september 1945 vrij gelaten. Ze wilde nu bij de kinderbescherming gaan werken. Ze vond het erg dat ze geen kinderen kon krijgen, maar dat lag ook behoorlijk kritiek, omdat ze kinderen had willen krijgen met haar overleden man. (toen ze nog niet wist dat ze onvruchtbaar was) Voordat ze aan de opleiding begon bezoekt ze eerst het graf van Martin. Ze kwam te weten hoe Martin gesneuveld was. Hij had zijn vrachtwagen gestopt toen zijn vrienden appels wilden gaan plukken en werd getroffen door een verdwaalde granaat.
Ze ging daarna naar...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.