Verantwoording:

 

Deze map gaat over tienermoeders.

Ik heb dit onderwerp gekozen omdat, het mij erg aansprak en nog niemand heeft het over dit onderwerp gedaan. Ook vind ik belangrijk dat meer meisjes en jongens van mijn leeftijd wat meer over dit onderwerp komen te weten.

Want er zijn veel meisjes die op vroege leeftijd (ong. 15 jaar) zwanger raken en zich niet goed genoeg laten voorlichten.

Mijn deelvragen zijn:

1.       hoe oud zijn de meeste tienermoeders en hoe komt het dat ze zo vroeg moeder worden?

2.     Hoe reageert hun omgeving erop?

3.     Het VBOK

4.     Jonge Moeders Apeldoorn

5.     Een abortus

6.     Wetgeving voor abortus.

7.     Welke landen komt het probleem het meeste voor?

8.     Wat zijn de verwachtingen voor de toekomst?

 

En nog extra zitten er verhalen bij van jonge moeders, daarin vertellen ze hoe

het allemaal bij hun ging.

Ik hoop dat het een beetje interessant is voor u om te lezen!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                              Slotwoord:

 

Zelf vond ik het een héél leuk en interessant onderwep.

De intervieuws waren interessant omdat het 2 generaties

waren en in 2 stadsverschillen.

Zelf wil ik nu nog echt geen, dat wil ik pas als ik 25 ben of ouder.

Ik vind wel dat ze in Engeland meer tieners moeten voorlichten,

dan wordt het aantal tienermoeders vast ook minder.

Ik hoop dat u het interessant vond, en niet in het midden of begin

al in slaap bent gevallen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                          Inhoudsopgave:

 

Ø      De lijst van de informatiebronnen.

 

Ø      De verantwoording.

 

Ø      Het werkplan.

 

Ø      De brief en mailtjes met antwoord.

 

Ø      De vragen en uitwerking van het interview.

 

Ø      Het pakket informatiebronnen.

 

Ø      Het pakket eigen woorden en zinnen.

 

Ø      Het tweekolommenschema.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

              

 

   

 

 

            Verhalen van tienermoeders.

 

Nicolle Lubbers (16) en Jamy-Lee (2 maanden) uit Hengelo:

 

Twee maanden geleden ben ik bevallen van Jamy-Lee. Sommige vriendinnen begrijpen het nog steeds niet. Die vinden het raar dat ik niet meer met ze uit kan. Ze zijn vooral met jongens bezig. Daar heb ik het ook wel eens over, maar

mijn dochter vind ik interessanter. Ik heb veel steun van een vriendin van mij

die zelf net bevallen is.

 

Toen ik niet ongesteld werd, ging ik naar de weekenddokter voor een zwanger-

schapstest. Vond-ie niet nodig. Omdat ik toch een test wilde, ben ik

naar mijn huisarts gegaan. Die zei:’als jij dat wilt, moet je het doen’. Kwam z’n

assistente even later in de volle wachtkamer naar me toe rennen:

‘ Gefeliciteerd ’! Zoenen enzo. Op dat moment begon ik te huilen. Al die

mensen om mij heen keken mij aan. Zei die assistente:’ ben je er dan niet blij

mee’ ? Ze nam me mee naar de kamer van een huisarts. Het eerste wat ze zei

was:’ zullen we dan maar een abortus doen ’ ? Dat vond ik zo raar. Alsof dat het

meest logische is wanneer je jong bent. Er zijn vast genoeg meisjes die het

weg laten halen, maar dat betekent toch niet automatisch dat ik dat ook moet

doen?

 

Ik heb wel getwijfeld:’ wat moet ik nou ’ ? Ik bleef maar huilen. Gelukkig heb ik

het meteen tegen mijn vader gezegd. Hij werd niet boos. Mijn vriend vond het

wel erg toen ik het hem vertelde, maar hij reageerde niet van:’ dan ga ik bij je

weg ’. Hij is zelf ook jong: 17. Zijn ouders drongen aan op weghalen. Belden ze

mijn vader op:’ morgen gaat ze naar een abortuskliniek ’. Gelukkig zijn ze nu wel

gek met Jamy-Lee. Mijn vader vond het meteen al dat ik het zelf moest weten. Hij is tegen abortus en zei dat ik bij hem kon blijven wonen. Mijn moeder is over-

leden toen ik jong was.

 

Tijdens mijn wintersportvakantie in Tjechië ben ik zwanger geraakt. Dat denk ik

tenminste. De pil heeft niet gewerkt. Ik werd ziek van het eten en moest

overgeven. In zo’n geval kan het voorkomen dat ie niet werkt. Omdat ik zestien

ben, heb ik voor de wet niks over mijn kind te zeggen. Daarom wil ik me zo snel

mogelijk meerderjarig laten verklaren. Nu is de moeder van mijn vriend nog

voogd over Jamy-Lee.

 

 

 

Mijn vader is Jehova’s getuige, daarom wil ik niet dat hij voogd wordt. Over

sonmige dingen denkt hij toch anders dan ik. Bloedtransfusies bijvoorbeeld,

dat mag niet van zijn geloof. Als hij het voor het zeggen heeft, krijgt ze die dus

niet. Soms word ik wel moe van al dat gezeur van mensen om me heen. Dat ik

een jonge moeder ben, betekent nog niet dat ik een domme moeder ben. De

kraamhulp bijvoorbeeld, van de thuiszorg, die werkt echt op mijn zenuwen.

De ene keer zette ik weer geen lekkere koffie, de andere keer was mijn kind

weer te zwaar. Je doet het nooit goed. Ook wanneer ik met de kinderwagen loop,

bemoeit iedereen zich met me. ‘ Ah, wat een lieve baby ’, zeggen ze dan.

‘ Leuk hé, zo’n dagje oppassen’ ? Dan antwoord ik: ‘ zeg maar elke dag, hoor ’. Kijken ze je raar aan.

 

Ik woon nu nog bij mijn vader, maar over een half jaar ga ik samenwonen met mijn vriend. Dan wil ik ook weer naar school. Het liefst zou ik een kappersop-leiding doen. Financieel ben ik nu nog afhankelijk van mijn vader. Op zich niet erg, maar ik zou liever zelf werken. Een uitkering krijg ik niet. Te jong. Ik krijg wel kinderbijslag, voor mijzelf en voor mijn kind.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Damaris Andeloe (15) uit Amsterdam:

 

Ik ben ruim zeven maanden zwanger. Pas na drie maanden begon ik iets te

vermoeden, maar zeker wist ik het niet. Ik had mijn moeder niks verteld,

maar toch vroeg ze zomaar of ik me niet eens moest laten testen. Moeders

zien dat gewoon, ik weet niet waarom. Aan mijn buik viel nog niets te zien, ik

was altijd al stevig en ik draag graag wijde kleren. Mijn moeder was zwaar

teleurgesteld toen bleek dat ik zwanger was; de rest van de familie ook.

Al hadden ze zoiets van me verwacht. Ik praatte best vaak over jongens.

 

Ik heb geen contact meer met de vader. Sinds die avond dat ik zwanger raakte,

heb ik hem niet meer gezien. Hij weet het ook niet. Geeft niet. Ik weet ook

niet of ik het hem nog wel wil vertellen. Het is mijn kind en ik maak er wel

wat van. Ik ben allang blij dat het een jongetje is. Ik ga hem Jeremyah Geany

noemen. Iedereen in mijn familie wilde een meisje. Ik niet. Jongens zijn

makkelijker dan meisjes. En met jongens kan je voetballen. Ik wil zelf ook

graag op voetbal. Blowen en roken doe ik niet meer sinds ik weet dat ik

zwanger ben. Niet dat ik veel blowde, ik stopte er zo mee.

 

Ik heb nu geen vriend. Laatst nog wel. Hij wist dat ik zwanger was, maar dat

vond hij niet erg. Een lieve jongen, maar wel wat jong: hij was pas 13. Als ie

14 was geweest, had het wel gekund. Ik ben zelf vorige maand 15 geworden,

dus dat scheelt maar een jaar.

 

Met mijn vader heb ik niet zoveel contact. Met m’n moeder wel, maar ik woon

momenteel bij mijn oma. Ik ben een moeilijk kind, een weglopertje. Ik ben wel

eens twee maanden weggelopen. Niks van me laten horen. Volgende maand ga

ik naar een opvangtehuis voor tienermoeders, hoop ik. In Amsterdam konden

ze me niet meer opvangen, daar is het te vol. Nu kijken ze of er in een andere

stad plaats is. Wat er verder gaat gebeuren, weet ik nog niet. Later wil ik

graag iets met dieren doen, in de verzorging of in een dierentuin. Toen ik

klein was, nam ik al vaak dieren mee naar huis.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gerrie Brummer (18) en Ricardo uit Hengelo:

 

Het was nog net niet raak bij de eerste keer, maar erg veel kan het niet gescheeld hebben. Ik was aan de pil, maar slikte onregelmatig. Op dat moment denk je: ‘ ach, het zal zo'n vaart niet lopen ’. Mooi wel dus.

Ik zeg altijd: ‘ Ricardo was niet gepland, maar wel gewild ’. Op mijn 15^de ben ik van hem bevallen, in het ziekenhuis. Dat wilde ik zelf ook liever, maar het was sowieso verplicht omdat ik nog zo jong was. Gelukkig kwam ik er vroeg achter dat ik zwanger was - na drie weken. Ik schrok me dood, dat wel. Mijn moeder was er niet bepaald blij mee. Ze heeft gevraagd of ik het weg wilde laten halen maar dat wil ik niet.

 

Bij mijn moeder kon ik niet blijven wonen. Dat ging niet. En ook bij de moeder van mijn vriend was er geen plaats. Mijn vriend was 17. Omdat we beiden minderjarig waren, kregen we geen woning. Dat ik zwanger was, scheen niks uit te maken. Geen 18, geen woning. Omdat ik toch ergens moest wonen, ben ik een half jaar onder begeleiding van Jeugd & Gezinszorg in een woonproject gestopt. Niet omdat ik niet voor mezelf kon zorgen, maar simpelweg omdat er geen andere mogelijkheden waren. Na dat half jaar werd mijn vriend 18. Hij kreeg een huis en sindsdien wonen we samen.

 

Ricardo heeft mijn leven veranderd. Uitgaan bijvoorbeeld, dat is er niet meer bij. Als moeder kun je nou eenmaal niet elk weekend in een discotheek hangen. Het gekke is dat ik daar ook geen behoefte meer aan heb. Mijn vrienden hadden

nooit verwacht dat ik zo braaf zou worden. Vroeger spijbelde ik vooral, nu volg ik een opleiding voor zorghulp in het ziekenhuis. Vijf dagen in de week ga ik naar school.

 

Ik snap al dat gezeur over jonge moeders niet. Mijn moeder was achttien toen ze mij kreeg. Een tienermoeder dus, maar in die tijd was dat doodgewoon. Nu is het compleet omgedraaid. Ik zie het zo: ‘ als mensen roddelen, doen ze dat maar ’. Ik heb er geen last van. Misschien is 15 niet de meest ideale leeftijd om een kind te krijgen. Maar dat vrouwen nu pas na hun 30ste een kind nemen, is toch niet mijn probleem? Sommigen zijn zelfs boven de 40. Zo oud en dan nog kinderen! Belachelijk. Het lijkt wel een regel: eerst carrière maken, en daarna komen de kinderen nog eens. Dan denk ik: wat gaat er nou voor?

 

 

 

 

 

 

 

Sylvie Raap (22) en Dionysa (5) uit Rotterdam

 

Ik was 13 en had al een relatie. Achteraf denk je: ‘ ik had nog met barbiepoppen moeten spelen ’. Maar goed: ik speelde dus met mijn vriend. Een bepaalde fase in mijn jeugd heb ik overgeslagen. Soms heb ik het gevoel alsof ik die verloren tijd nu inhaal. Het is best ontspannend om naar Sesamstraat te kijken en Pino na te doen voor mijn kind. Niet dat ik mijn kind als barbiepop zie, maar als ik haar leer dansen, heb ik zelf ook lol. Dat geeft mij hetzelfde gevoel als een avond uitgaan.

 

Voor mijn moeder was het een enorme klap toen ze hoorden dat ik zwanger was. Ze zei: ‘ ik hoop dat je een meisje krijgt en dat ze drie keer zo erg is als jij ’. Ze voelde zich gewoon machteloos. En nu heb ik inmiddels al vijf jaar een dochter en die weet mij nu al te bespelen, dus dat wordt nog wat. Dionysa’s vader en ik zijn uit elkaar gegaan. Een moeilijke beslissing, maar het was beter zo. We zijn alletwee koppig en maakten te veel ruzie. Kort geleden ben ik getrouwd met een andere man. Mijn vader is Antilliaanse, mijn moeder is Nederlands.

In tegenstelling tot wat veel mensen denken, staan Antilliaanse families heus niet te juichen wanneer je op jonge leeftijd zwanger raakt. De Nederlandse tak van mijn familie had stukken minder moeite met mijn tienermoederschap dan de Antilliaanse. Ik was zeventien toen Dionysa geboren werd. We hebben geen gemakkelijke start gehad. Ja, zij wel: ze gleed er in één keer uit. Voor mij betekende het hard werken. Gelukkig kon ik terugvallen op mijn moeder.

 

Maar omdat ik vond dat ik ook op eigen benen moest kunnen staan, ben ik wel op zoek gegaan naar een woning. Wanneer je nog geen 18 bent, heb je geen recht op een woonvergunning, dus dat was al geen makkelijke opgave. Ook bij de Sociale Dienst stuitte ik op onbegrip. In 1997 heb ik een stichting opgericht om tienermoeders wat op weg te helpen. Toen ik zwanger was, moest ik alles zelf uitzoeken. Niemand kon me vertellen waar ik recht op had. Als ik nu terugkijk, ergerde ik me mateloos aan al die mensen die ongevraagd over je oordelen. Van die voor de hand liggende opmerkingen als: ‘ je hoeft in deze tijd toch niet meer zomaar zwanger te raken ’ ? Of: ‘ zo'n meisje met zo'n dikke buik is toch geen gezicht ’ ? Iedereen leek mij dom te vinden: een kind met een kind. Ik vind dat je juist met respect behandeld moet worden wanneer je besluit je kind te houden.

 

 

 

 

 

Hoe oud zijn de meeste tienermoeders en hoe komt het dat                              

                        ze zo vroeg moeder worden?

 

De meeste tienermoeders wonen in de grote steden en zijn vaak van

buitenlandse afkomst.

Nederlandse vrouwen kiezen ervoor steeds later zwanger te worden. Volgens

het CBS is inmiddels bij tweederde van de eerstgeborenen de moeder ouder

dan 30 jaar. Maar er is ook een groep moeders die bewust of onbewust vroeg zwanger zijn geraakt. Ze hadden toen nog niet eens een schoolopeiding of een carriére, maar wel een kind.

De meeste tienermoeders zijn tussen de 14 en 20 jaar als ze hun eerste

kindje krijgen. De meeste tieners denken als ze met iemand naar bed gaan

ik word toch niet zwanger.

Maar wanneer je tijdens het uitgaan overgeeft omdat je een beetje teveel hebt

gedronken, is de pil ineens een stuk minder betrouwbaar. Ook bij bijvoorbeeld

het slikken van XTC is de pil een stuk minder betrouwbaar. Door die zijn er

jaarlijks flink wat ongelukjes. De artsen gaan er dan vanuit dan ze het weg

laten halen maar niet alle meisjes willen dat.

 

Sommige meisjes worden op latere leeftijd ongesteld, en als ze dan op hun 14^de

of 15^de met iemand naar bed gaan, gaat het vaak faut. Ze doen het dan zonder

condoom omdat ze denken dat er toch niks kan gebeuren, want ze zijn nog niet

ongesteld geworden. Maar op die leeftijd kan het elk moment gebeuren dus kan

het ook als je nog niet ongesteld bent raak zijn.

 

Sommige meisjes worden bewust zwanger, ze hebben dan al een vriend of niet

en kiezen voor een kind. Ze hebben geen zin meer in school of ze zijn al zo

volwassen voor hun leeftijd dat ze...

missayah 12 mei 2008 @ 18:28 uur echt super verslag!! k heb er heel veel van geleerd. Het enige wat ik nog zou willen weten is over engeland... ik heb gehoort van iemand dat daar een wet is dat je daar als je tiener moeder word een huis enzo krijgt, maar ik heb hier dus gelezen dat dat in nederland ook is maar dan pas vanaf je 18e jaar Is het echt zo dat die wet in engeland ook voor onder de 18 is? ik moet een betoog doen voor nederlands over tienermoeders. of die wet in engeland (als het klopt dat hij ook voor onder de 18 is) dan ook voor tienermoeders, in nederland, onder de 18 moet worden toegestaan.. kan iemand mij daar nog meer helpen? een paar voordelen en na delen verzinnen ajb? ^^ en of het dus klot over dat onder de 18 regel :P alvast tnx groetje xx chichi1 27 oktober 2004 @ 14:11 uur Kan iemand mij wat verder helpen door middel van informatie over tienermoeders?Alvast bedankt