Hoofdstuk 1: Lenin en Hitler, de route naar de macht

Voor de inwoners van Rusland braken tijdens en na de 1ste wereldoorlog moeilijke tijden aan. Er kwamen een heleboel veranderingen voor Rusland.

Rusland was een onderontwikkeld land dat door een dictator geregeerd werd toen de 1ste wereldoorlog uitbrak. Er was weinig sprake van industrie en de arbeiders waren straatarm. Ze werden onderdrukt door de tsaar en hadden dus niets te vertellen. Rusland had wel een parlement (de Doema), maar deze had ook niest te vertellen.
Alle tegenslagen leiden in Rusland tot een volksoproer, hierdoor trad Tsaar Nicolaas II af. Er kwam een voorlopige regering die Rusland wilde veranderen in een parlementaire regering, maar toen Lenin terug kwam uit ballingschap greep Lenin de macht weer (24 oktober 1918). Lenin wilde niet terugvechten tegen de Duitsers maar werken aan veranderingen binnen Rusland.
Lenin was een aanhanger van de ideeën van Karl Marx, hij dacht dat de het de schuld was van de kapitalisten dat er zoveel ellende was in Rusland. Er vond een klassenstrijd plaats, pas als het kapitalisme vernietigd was en als alles gemeenschappelijk bezit was dan zou er een menselijke samenleving kunnen ontstaan. Probleem was alleen dat de kapitalisten geen afstand deden van hun bezit. De ideeën van Marx kregen een heleboel voor- en tegenstanders. Rusland was alleen nog niet klaar voor deze ideeën, omdat het nog veel te agrarisch was. Alleen wilde Lenin en zijn aanhangers (de bolsjewieken) niet langer wachten. Bij de verkiezingen in 1917 kregen de bolsjewieken maar 25% van de stemmen en Lenin liet de vergadering ontbinden en wilde geen democratische verkiezingen meer toe. Lenin werkte hard om in Rusland een geleide economie tot stand te brengen, waarover partij en staat het laatste woord hadden.
De toestand in Rusland werd nog chaotischer. Tussen 1918 en 1920 was er een bloedige burgeroorlog tussen de aanhanger (de roden)- en de tegenstanders (de witten) van Lenin. Het rode leger o.l.v. Trotski won dit uiteindelijk. Lenin sluit in 1918 de Vrede van Brest Litowsk. De geallieerden waren niet blij, omdat ze dachten dat er bij hun ook veel mensen aanhangers werden van Marx' ideeën.
De naam van Rusland veranderde in Sovjetunie (een vereniging van sovjetlanden waar iedereen zich bij aan kon sluiten). Na de burgeroorlog kwam een vreselijke hongersnood die in 1921 aan miljoenen mensen het leven kostte. Lenin wilde nu een adempauze en vertraagde het tempo van de ontkapitalisering. De staat bepaalde voortaan wat en hoe alles zou gebeuren. Lenin gaf wel iets meer vrijheid aan de boeren om zelf ook nog iets te verkopen, i.p.v alles aan de staat te geven. Deze Nieuwe Economische Politiek (NEP) ging samen met een betrekkelijke vrijheid voor de burgers, maar de politieke macht bleef in handen van de bolsjewieken. In 1924 sterft Lenin en het was lange tijd niet duidelijk wie er aan de macht was, Trotski of Josef Djoegasvili (Stalin).
In 1928 werd bekend dat dit Stalin was, hij had Trotski en andere concurrenten uitgeschakeld. Stalin wilde van de Sovjetunie een communistisch bolwerk maken dat de westerse kapitalistische landen voorbij zou gaan. Boeren moesten zorgen voor goedkoop voedsel zodat de lonen laag konden blijven. Industrialisatie zou moeten gebeuren door een door de staat vast gestelde Planeconomie. Gosplan (staatsplancomissie)berekende welke industriële groei er mogelijk was in 5 jaar. Industrie kreeg absoluut de voorrang. Arbeiders werkten zich een ongeluk en kregen maar slecht betaald. De 5-jaren plannen waren volgens de getallen een enorm succes, maar dit was niet helemaal waar. Ze werden wel steeds beter.
Voor die 5-jarenplannen waren de boeren nodig, maar zij wilden geen overheersing door de staat. Lenin had hen grond beloofd en de boeren dachten dat zij deze als persoonlijk eigendom zouden krijgen. Maar Stalin schafte de NEP af en dwong de boeren tot collectivisatie. De grond was van iedereen en de bedrijven werden Kolchozen (collectieve boerderijen). Naast deze Kolchozen werden er ook Sovchozen (staatsboerderijen) opgericht. Boeren kwamen terecht in concentratiekampen. De gevangenen werden ingezet bij het graven van kanalen, het aanleggen van wegen en het werken in mijnen. Stalin deed net alsof het ging om rijke boeren (koelakken) met veel knechten in dienst. De koelakken weigerden te zaaien en hun vee te slachten en daarom brak er een enorme hongersnood uit. Op lange termijn is het nooit goed gekomen met de landbouw, pas in 1952 werd er weer evenveel graan geproduceerd als in 1913.
Ook in Duitsland heerste een revolutionaire sfeer, het verschil met Rusland was dat Duitsland een geïndustrialiseerd land was. Duitsland werd als schuldige aan gewezen voor de 1ste wereldoorlog. Bij de vrede van Versailles (1919) verloor Duitsland veel grondgebied, het mocht geen leger hebben en het moest veel geld betalen. Sommige Duitsers zagen de 1ste wereldoorlog als een laatste actie van het kapitalistische systeem en hoopten dat er ook in Duitsland een revolutie uit zou breken. De nieuwe regering van de republiek Weimar (zoals Duitsland heette) probeerde de verplichtingen van de Vrede van Versailles na te komen, zij wilde goede betrekkingen opbouwen met...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.