BOEKBESPREKING
1. Over de schrijver
Hendrik Jan Marsman wordt op 14 januari 1937 in het Noord­hol­landse Sint Pancras geboren, in een milieu dat hij later zelf omschrijft als "typisch middle-class". Zijn vader was ambte­naar. Hij wordt remonstrants opgevoed: "een soort gods­dienstige limonade met veel water erin. Je houdt er niet veel aan over.". Het geeft hem wel de ruimte voor het stellen van vragen op andere levensterreinen.
Nadat hij zijn jeugd heeft doorgebracht in Amsterdam-West, verhuist hij in 1949 met zijn ouders naar Haarlem, waar hij de HBS bezoekt. In 1954 keert het gezin terug naar Amsterdam. Hendrik Jan Marsman komt daar in de vierde klas van de HBS aan het Raamplein, waar hij Nederlands krijgt van Rob Nieuwenhuys, kenner van de Nederlands-Indische letterkunde en op dat moment ook zelf al als schrijver actief. Er groeit een hechte vriend­schap met Gerard Bron (G. Brands) en Gerard Stigter ( beter bekent als de schrijver K. Schippers). Vooral Nieuwenhuys oefent een belangrijke invloed uit op de literaire voorkeur van het drietal; hij stimuleert hen tot het lezen van Nescio, Alberts, Elsschot, auteurs die kaal en eenvoudig schrijven.
In die tijd bezoekt Hendrik Jan Marsman ook avonden waar schrijvers Lucebert en Elburg uit eigen werk voorlezen.
Na zijn eindexamen studeert hij enkele maanden aan de Poli­tiek-Socialisatie Faculteit van de Universiteit van Amsterdam en werkt hij als voluntair bij een Amsterdamse boekhandel. Hierna moet hij in militaire dienst, wat hij letterlijk als een plicht ziet.
Tijdens zijn diensttijd schrijft hij zijn eerste verhaal over Olga, wat gepubliceerd wordt in het tijd­schrift: Hoos.
Als hij is afgezwaaid adviseert zijn moeder hem eerst maar eens buiten de landgrenzen te gaan kijken voor hij een maat­schappelijke carrière begint. Zo belandt hij in Zweden, en land dat al gauw een speciaal plaatsje in zijn hart verovert. Het is echter vooral het Zweedse landschap dat hem boeit. " Zweden is van grote invloed geweest," vertelt hij in 1972 aan Haagse Post. " Het stugge, datgene wat zich niet zomaar prijsgeeft. Een paar mensen die ik daar heb ontmoet, maar vooral het karakter van het landschap, de natuur daar die al het menselijk gerommel relativeert".
Van 1958 tot 1960 pendelt hij heen en weer tussen Nederland en Zweden waar hij werkt als ober en bordenwasser in een hotel. Daar begint hij ook volop met schrijven, in eerste instantie zijn dit verhalen en gedichten. Hij stuurt een aantal gedichten in voor de Reina Prinsen Geerlingsprijs 1959, onder het pseudoniem J. Bernlef, naar een achtste-eeuwse blinde Friese bard.
In 1960 trouwt hij met Eva Hoornik, een dochter van de bekende dichter Ed. Hoornik, en hij komt in dienst bij het boekenim­portbedrijf Nilsson & Lamm. Vanaf 1965 maakt hij van schrijven definitief zijn beroep. Hij schrijft niet alleen proza en poëzie, maar vertaalt ook werk van Zweedse auteurs in het Nederlands.
De indringende helderheid van het landschap wordt vele malen in Bernlefs boeken beschreven. Sommige mensen noemen het wel een "Zweeds" karakter. Bernlef zelf vindt dat hij dat Zweedse karakter moeilijk zou kunnen omschrijven, maar hij heeft er wel een scherp oog voor.
Bernlef schrijft zijn boeken niet op theologische wijze. Wel speelt cultuur vaak een rol, Zoals bij het boekje "Onder ijsbergen". Het boekje is gebaseerd op een historisch verhaal en speelt zich of op Groenland, wat deel uitmaakt van Denemar­ken. In het verhaal botsen twee culturen, de westerse Deense cultuur en de cultuur van de Eskimo's. Het is ook geschreven op een manier, die dicht staat bij de manier waarop oude Noorse volksverhalen en sagen werden be­schreven.

BIBLIOGRAFIE
Bernlef heeft al vele boeken geschreven. Ik zal drie van zijn poëzies opnoemen en drie prozas
Poëzie:
1960- KOKKELS
1970- HOE WIT KIJKT EEN ESKIMO
1980- DE KUNST VAN HET VERLIEZEN
Proza:
1973- SNEEUW
1981- ONDER IJSBERGEN
1984- HERSENSCHIMMEN
Het boekje hersenschimmen is een veel gelezen boek onder de examenleerlingen. Maar ik wil graag wat vertellen over het boekje sneeuw.

SAMENVATTING
Het boek gaat over een Nederlander Jan Razelius. Jan Razelius probeert het ongeluk te reconstrueren, waarbij zijn Zweedse vrouw Kerstin om het leven is gekomen. Maar zijn herinneringen vertonen een grote donkere vlek. Deze vlek lijkt steeds groter te worden naar mate zijn ernstige verwondingen herstellen. De politieman die het ongeluk moet rapporteren, heeft een officiële term voor datgene wat voor J.R. een obsessie wordt:” Hij zal wel een black-out...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.