1. zakelijke gegevens
a. Willem Frederik Hermans
b. Paranoia, Van Oorschot, Amsterdam, 1983-XI, 187 blz. (eerste druk 1953)
c. Korte verhalen/novelles

2. Eerste reactie
a. Waarom ik dit boek heb gekozen is een behoorlijk lang verhaal. Een paar jaar geleden was ik met mij vader, moeder, zusje, oom, tante en twee neven op vakantie in Tsjechië. Omdat het herfstvakantie was en Tsjechië toen nog niet in trek was voor andere toeristen verveelde ik me nogal. Mijn neef heeft me toen dit boek gegeven. Ik zat toen in de eerste, maar hij vertrouwde me toe: als je een wit voetje wilt halen bij leraren, moet je Hermans lezen. Ik ben toen in het boek begonnen, maar doordat het plotseling toch nog een leuke vakantie werd heb ik het boek nooit uitgelezen. Ik kwam het nu tegen in de bibliotheek en heb toen maar besloten om het boek op mijn lijst te zetten. Op advies van mijn neef dus.
b. Ik vond het boek wel leuk om te lezen, al vind ik sommige details enorm moelijk en langdradig beschreven. De gedachtegangen van de hoofdpersonen vond ik ook af en toe een beetje wazig, maar dat hoort natuurlijk bij een “paranoïde” persoon. Ik vond het wel zeer angstaanjagend om me te bedenken dat er echt personen bestaan die denken zoals de mensen in het boek. Aan de andere kant is het grappig als je eens serieus kijkt naar de onzin die ze uitkramen.

3 Verdieping
a. 1. De bundel bevat zes verhalen. De omvang van deze verhalen is behoorlijk verschillend: achtereenvolgens 10, 20, 42, 40, 26 en 29 blz.
2. Gemeenschappelijke vormkenmerken zijn: stijl, genre, opbouw. Dit komt vooral doordat de verhalen door dezelfde schrijver zijn geschreven.
3. Ja, in alle verhalen gaat het om de gedachtegang ven een (paranoïde) persoon.
b. 1. Ik neem alle zes de verhalen omdat dat het overzichtelijkste is voor mezelf.
2. Preambule
Dit deel van het boek werd lang gezien als inleiding van de schrijver, maar Hermans beweerde in 1983 in een interview dat het een echt verhaal was. Door het stuk preambule te noemen, laat Hermans de lezer denken dat hijzelf aan het woord is, maar achteraf blijkt dus dat het om een fictief persoon gaat. Het verhaal draait om de zin die vaak in het verhaal voorkomt: er is maar een werkelijk woord: chaos. Daarmee wil de verteller zeggen dat de mens dmv taal geen orde kan scheppen omdat Taal, volgens hem, totaal nietszeggend is. Taal is onbetrouwbaar en beperkt. Ook wil hij zeggen dat men van niets of niemand zeker is, en dat alles wat de mens denkt en doet een waanbeeld is. Dit zijn ook de thema’s waarom de volgende verhalen draaien. Het is dus een duidelijke inleiding op de rest van de verhalen, maar de visie van de schrijver is dus die van een fictieve schrijver en niet van Hermans zelf.
Manuscript in een kliniek gevonden
Het verhaal begint in een ziekenhuis waar de verteller is opgenomen omdat hij zijn hoofd heeft verbrand. Een met fosfor bewerkte lucifer was hier de oorzaak van. Hij denkt dat de mensen die hem jarenlang gepest hebben en ook verantwoordelijk zijn voor dit ongeluk, hem dat allemaal hebben aangedaan omdat hij de enige is die de Waarheid weet, en dat zij daarom bang voor hem zijn. Daarna vertelt hij vanaf zijn balkon, dat uitzicht heeft op zijn vroegere school, wat zich daar allemaal volgens hem heeft afgespeeld. Doordat hij eens een jongen vals heeft beschuldigd van het starten van een vechtpartij wordt hij na dat voorval voortdurend gepest. Hij ziet dat als een bevestiging voor zijn apartheid. Hij zoekt contact met een andere persoon die veel gepest wordt: Annie de Koning, een weesmeisje. Op een dag krijgt de verteller ruzie met de jongen die hij vals heeft beschuldigd. In het...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.